Πολιτισμικές Αναζητήσεις-online.gr

Αύξηση τίτλων καταγράφει η ελληνική λογοτεχνική παραγωγή του 2011

2012-02-11T05:15:00.001-08:00

Τα πρώτα στατιστικά στοιχεία μας λένε ότι
οι Έλληνες σήμερα διαβάζουν λογοτεχνία.

Κόντρα στην κρίση ή ακριβώς ως αποτέλεσμά της, η ελληνική πεζογραφική παραγωγή (μυθιστόρημα, νουβέλα και διήγημα) φαίνεται να καταγράφει κατά τη διάρκεια του χρόνου που μόλις πέρασε μια σημαντική αύξηση τίτλων.

Τη μεγαλύτερη αύξηση από την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή του 2011 παρουσιάζει το μυθιστόρημα, που έφτασε στον υψηλότερο αριθμό τίτλων του από το 2005 (353 τίτλοι για το 2005, 554 τίτλοι για το 2011), εμφανίζοντας παράλληλα αύξηση της τάξης του 12,8% σε σχέση με το 2010.

_________________________
Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012,
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Επιμέλεια: Κατερίνα Σεφερλή

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=470174&cid=4

Τα παιδιά του Σπάρτακου: Ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηρίου

2012-02-04T04:50:00.000-08:00

Μια συζήτηση με την πανεπιστημιακό και επιμελήτρια του βιβλίου Έρη Σταυροπούλου. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Κώστα Στοφόρο* στην εφημερίδα "δρόμος της αριστεράς"

«Το βιωματικό υλικό χρειάζεται τη συνεργασία της τέχνης με τη ζωή και της φαντασίας τη μαγεία, το φως το ιδεολογικό και της αλήθειας την πνοή. Τη δύναμη να περνάς από το ατομικό στο γενικό, από το εγώ στο εμείς κι σκαλοπάτι-σκαλοπάτι ν’ ανεβαίνεις από το ύψος εκείνο που μπορείς να διακρίνεις το πλάτος και το βάθος της ζωής και της ανθρώπινης μοίρας»

Διδώ Σωτηρίου*

Το δούλεψε τριάντα ολόκληρα χρόνια χωρίς να καταφέρει να το ολοκληρώσει. Είχε θεωρηθεί χαμένο, μέχρι που ανακαλύφθηκε στα αρχεία της… Πρόκειται για τα Παιδιά του Σπάρτακου της Διδώς Σωτηρίου, που κυκλοφόρησαν πρόσφατα από τις Εκδόσεις Κέδρος. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για τις συγκινήσεις που μου προκάλεσε τόσο η ιστορία της ανακάλυψης, όσο και η ίδια η ανάγνωση του μυθιστορήματος. Νομίζω, όμως, ότι το καλύτερο είναι να δώσω το λόγο στην Έρη Σταυροπούλου, καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, που μόχθησε πάνω από τα χειρόγραφα και μας παρουσίασε μια εξαιρετικά επιμελημένη και κατατοπιστική έκδοση.

Θα μπορούσατε να μας πείτε λίγα λόγια για το πώς ανακαλύφθηκε αυτό το ανέκδοτο μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηρίου; Ποια προβλήματα αντιμετωπίσατε μέχρι να καταφέρετε να το παρουσιάσετε στη συγκεκριμένη μορφή;
Ένα μικρό απόσπασμα από αυτό το μυθιστόρημα είχε δημοσιευτεί το 1991 στο περιοδικό Tο Δέντρο με την επισήμανση ότι προέρχεται από ανέκδοτο μυθιστόρημα. Έπειτα βρέθηκε ένα μικρό μέρος μαζί με άλλα χειρόγραφα στο πατάρι του σπιτιού της Σωτηρίου, στα Άνω Ιλίσια. Τέλος, όταν το αρχείο της Σωτηρίου (όσο τουλάχιστον είχε σωθεί) δόθηκε από την Έλλη Παππά και τον Nίκο Ν. Mπελογιάννη στο E.Λ.I.A.-ΜΙΕΤ (Eλληνικό Λογοτεχνικό και Iστορικό Aρχείο του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης) και ταξινομήθηκε από την κ. Σοφία Mπόρα, συγκεντρώθηκαν σε ένα ντοσιέ όλα τα χειρόγραφα του μυθιστορήματος, αλλά εντελώς μπερδεμένα και ακατάστατα. Με βάση, λοιπόν, ένα σχέδιο της Σωτηρίου κατέταξα τις σχετικές σελίδες κατά επεισόδιο και αποκατέστησα τη σειρά των σελίδων σε όσες ενότητες υπήρχε αρίθμηση. Στη συνέχεια διαμόρφωσα με βάση το υπάρχον υλικό το κάθε κεφάλαιο, επιλέγοντας την καλύτερη και πληρέστερη μορφή, όπου υπήρχαν περισσότερες από μία. Έπρεπε να κάνω μια πολύ δύσκολη δουλειά ταξινόμησης και επιλογής. Με βοήθησε, βεβαίως, πάρα πολύ το ότι είχα δουλέψει και προηγουμένως με άλλα έργα της Σωτηρίου.

Η ιστορία των χειρογράφων της Διδώς Σωτηρίου μου φαίνεται πως από μόνη της θα μπορούσε να είναι το υλικό ενός μυθιστορήματος. Τι είναι αυτό που σας έχει αγγίξει περισσότερο σε αυτή την υπόθεση;
Με έχει συγκινήσει πολύ ο συνεχής αγώνας της να γράψει όλες αυτές τις ιστορίες της που αφορούν σε τραγικές ώρες της ελληνικής ιστορίας (Μικρασιατική Καταστροφή, πόλεμος, Εμφύλιος, μετεμφυλιακή τρομοκρατία) και από την άλλη ο αντίστροφος αγώνας της να καταστρέψει, καίγοντας ή βράζοντας και πολτοποιώντας όσα χειρόγραφά της μπορούσαν να της δημιουργήσουν πρόβλημα. Εξίσου συγκινητικές είναι αυτές οι απροσδόκητες ανακαλύψεις χειρογράφων της σε κρύπτες, τοίχους, ταράτσες, όλος αυτός ο μόχθος και η αγωνία για το αν θα διασωθούν τα γραπτά της.

Γράφετε πως ολοκληρωμένα «Τα παιδιά του Σπάρτακου θα ήταν ένα μυθιστόρημα τουλάχιστον εφάμιλλο με τα Ματωμένα Χώματα». Τι καινούργιο φέρνει αυτό το βιβλίο για τους αναγνώστες της Διδώς Σωτηρίου;
Η Σωτηρίου με Τα παιδιά του Σπάρτακου παραμένει, ως ένα βαθμό, σταθερή στη συγγραφική της πορεία. Προσέθεσε, όμως, και νέα εξαιρετικά ενδιαφέροντα στοιχεία στη θεματική, στον κοινωνικό προβληματισμό της αλλά και στη γραφή της. Θέλοντας να αφηγηθεί μια ιστορία από την πορεία του αριστερού εργατικού κινήματος στη χώρα μας, διάλεξε τον Σπάρτακο ως παγκόσμια γνωστό σύμβολο εξέγερσης και ακατάβλητης μαχητικότητας και τοποθέτησε τη δράση σε μια πόλη της Θράκης, το Σουφλί, που δεν είχε απασχολήσει τους λογοτέχνες μας, όπως η Aθήνα, η Θεσσαλονίκη ή τα Γιάννενα. Πρόβαλε, επίσης, τη σκληρή ζωή και τους συνδικαλιστικούς αγώνες των σηροτρόφων, θέμα επίσης άγνωστο στο αναγνωστικό κοινό.
Tέλος, η μετέπειτα μεταφορά της δράσης στην Aθήνα τής επέτρεπε να αναπτύξει νέα επιμέρους θέματα, που δεν είχε προβάλει σε άλλα βιβλία της. Για παράδειγμα, τοποθετώντας την πρωταγωνιστική οικογένεια σε μια προσφυγική εργατική συνοικία, μπορούσε να συνδέσει τους ήρωές της με τους Μικρασιάτες κατοίκους της και να τους εντάξει στο ευρύτερο αγωνιστικό και μαχητικό πνεύμα τους, ενώ η συμμετοχή ορισμένων προσώπων στην παράνομη αντιστασιακή δράση των αριστερών τη δεκαετία του 1950 την οδηγούσε να αναπτύξει και αυτό το θέμα.
Επιπλέον, σ’ αυτό το μυθιστόρημα και μάλιστα στη μορφή που μας παραδόθηκε, η συγγραφέας φαίνεται να προωθεί μοντερνιστικές τεχνικές, που είχε ήδη δοκιμάσει στη γραφή του Κατεδαφιζόμεθα.

Μπορείτε να μας πείτε, σε γενικές γραμμές, την υπόθεση του βιβλίου; Ποιο πιστεύετε πως θα ήταν το τέλος που θα του έδινε η συγγραφέας;
Η υπόθεση θα διαδραματιζόταν αρχικά στη Θράκη και πιο συγκεκριμένα στο Σουφλί και κατόπιν στην Aθήνα, ενώ θα διαρκούσε από τις αρχές του 20ού αιώνα ώς την πρώτη μετεμφυλιακή περίοδο. Η ιστορία αφορά την οικογένεια του Ανέστη και της Λαμπρινής αλλά και των δέκα παιδιών τους, που αγωνίζονται να επιβιώσουν στις πολύ δύσκολες συνθήκες της εποχής. Ο μεγαλύτερος γιος, ο Nεόφυτος, έχει ιδρύσει λίγο πριν από τη δικτατορία του Mεταξά μια μικρή οργάνωση με κοινωνικοπολιτικούς στόχους και με το όνομα «Oι μαχητές του Σπάρτακου», εμπνευσμένος από την καταγωγή του Σπάρτακου από τη Θράκη αλλά και από τις αναλογίες που βρίσκει ανάμεσα στους δούλους και τους κοινωνικά απόκληρους, που αποτέλεσαν το στρατό του μονομάχου, και στις νεαρές εργάτριες που βασανίζονται στα εργοστάσια μεταξουργίας του Σουφλίου. Στο δεύτερο μέρος προβάλλεται κυρίως η δράση του Νεόφυτου, που βρίσκεται παράνομος στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Γύρω του κινούνται άλλοι ζωντανοί και ενδιαφέροντες χαρακτήρες: πρώην αριστεροί που εξελίσσονται σε βολεμένους μεγαλοαστούς, ιδεολόγοι αριστεροί, φοβισμένοι και αδιάφοροι τύποι, συμπαραστάτες αλλά και προδότες. Στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι του Νεόφυτου και της Αλίκης διακρίνουμε ομοιότητες με τα πρόσωπα και τις περιπέτειες του Νίκου Μπελογιάννη και της Έλλης Παππά. Στο τέλος είναι βέβαιο ότι θα συλλαμβάνονταν ο Νεόφυτος και η Αλίκη και θα δικάζονταν. Από το κείμενο της Σωτηρίου δεν προκύπτει ότι θα τους εκτελούσαν. Ίσως το τέλος να μην ήταν τραγικό. Εγώ στο τέλος τοποθέτησα ένα μονόλογο της αδελφής του Νεόφυτου, της Βασιλιώς, που διατυπώνει με λόγια απλά την αξία των αγώνων τους.

Τι είναι αυτό που δεν της επέτρεψε, μέσα στα τριάντα χρόνια που το δούλευε, να ολοκληρώσει Τα παιδιά του Σπάρτακου;
Το μυθιστόρημα την απασχόλησε πράγματι για τουλάχιστον τριάντα χρόνια, με μεγάλες διακοπές και διαλείμματα, είτε όταν οι συνθήκες της ζωής της ήταν δύσκολες είτε για να γράψει άλλα έργα της, την Εντολή και το Κατεδαφιζόμεθα. Ανάμεσα στις αιτίες για τις οποίες το μυθιστόρημα δεν ολοκληρώθηκε, πρέπει να λογαριάσουμε τη διακοπή της επικοινωνίας της με τις κύριες αφηγήτριές της, που αποφυλακίστηκαν και γύρισαν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους ή πέθαναν. Αν υπολογίσουμε πόσο ακριβής και πιστή στην πραγματικότητα ήθελε να είναι, αντιλαμβανόμαστε πόσα προβλήματα της δημιούργησε η προηγούμενη αιτία. Είναι, επίσης, πιθανό να αντιμετώπισε προβλήματα στη σύνθεση του υλικού της, καθώς είχε καταπιαστεί με μια τόσο μεγάλη χρονική περίοδο (περίπου μισό αιώνα) αλλά και με μια περιοχή, τη Θράκη, την οποία ασφαλώς δεν γνώριζε τόσο καλά.

Ο ίδιος ο τίτλος που θέλησε να δώσει (αρχικά Η κόρη του Σπάρτακου) νομίζω πως μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους…
Πράγματι το μυθιστόρημα το είχε προαναγγείλει η Σωτηρίου ήδη από το 1962 με αυτόν τον τίτλο και ηρωίδα Μια σύγχρονη Θρακιώτισσα εργάτρια. Πιστεύω ότι ήθελε να αποτίσει φόρο τιμής σε όλες τις γυναίκες που έδωσαν αγώνες συνδικαλιστικούς ή πολέμησαν τους Γερμανούς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή συμμετείχαν στον Εμφύλιο και δικάστηκαν εξορίστηκαν ή φυλακίστηκαν. Στο αρχείο της υπάρχουν αρκετές χειρόγραφες και δακτυλόγραφες σελίδες με αφηγήσεις γυναικών πολιτικών κρατουμένων σχετικές με τη σύλληψη και την κράτησή τους, καθώς και σχετικά με τις εκτελέσεις άλλων γυναικών, ενώ έχει γράψει και σχετικά διηγήματα (στο βιβλίο Τυχαίο συναπάντημα και άλλες ιστορίες, 2004). Βρίσκουμε, επίσης, σημειωμένους τους τίτλους Το συναξάρι των αριστερών κοριτσιών και Πορτρέτα κοριτσιών. Να μην ξεχνάμε ότι είχε γράψει και τη μυθιστορηματική βιογραφία της ηρωίδας της Aντίστασης Hλέκτρας Aποστόλου (Hλέκτρα, 1961). Μπορούμε, λοιπόν, να υποθέσουμε, έχοντας υπ’ όψιν μας τον αρχικό τίτλο Η κόρη του Σπάρτακου και επιπλέον το ιδιαίτερο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον της για το γυναικείο κίνημα, ότι σχεδίαζε αρχικά να γράψει ένα μυθιστόρημα στο οποίο θα πρωταγωνιστούσαν γυναίκες με δράση στην Αριστερά. Υπήρχαν, άλλωστε, και τα δικά της βιώματα, οι αγώνες, η δίκη και η φυλάκιση της αδελφής της, Έλλης Παππά, αλλά και η γνωριμία της Σωτηρίου με Θρακιώτισσες φυλακισμένες, στις αφηγήσεις των οποίων στηρίχτηκε το μυθιστόρημα.

*Σημείωση από το αρχείο της.

_______________________________________

http://e-dromos.gr/

"Οι ιδέες έχουν φτερά" ...στην Μνήμη της Λουκίας Ρικάκη που έφυγε πρόσφατα

2012-01-30T01:33:00.000-08:00

Ιράν

Οι ιδέες έχουν φτερά

Της Λουκίας Ρικάκη

Ακούω μελοποιημένη ποίηση του Πέρση ποιητή Χαφεζ από έναν δίσκο που αγόρασα έξω από κάποιον ναό και προσπαθώ να βάλω σε τάξη το μυαλό μου μετά από το πρόσφατο ταξίδι μου στο Ιράν. Αφορμή η συμμετοχή μου στην κριτική επιτροπή του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Χαμενταν, μια πόλη που βρίσκεται στο κέντρο της χώρας.

Είδαμε πολύ όμορφες ταινίες - ορισμένες από τις οποίες θα φέρουμε στα Φεστιβάλ της Ρόδου και της Κω οπότε θα τις μοιραστούμε και με το ελληνικό κοινό. Η εμπειρία αυτού του ταξιδιού και η αμηχανία που γεννάει είναι πιο δύσκολο να μοιραστεί. Από τη μια πλευρά η ειδησεογραφία των ημερών και οι ομαδικές δίκες όσων πήραν μέρος στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν τις εκλογές, από την άλλη καθημερινές ειδήσεις για συλλήψεις όπως του ντοκιματερίστα Μαζιάρ Μπαχάρι και οι μετέπειτα δηλώσεις του ίδιου... που καταδικάζουν την προπαγάνδα των δυτικών μέσων ενημέρωσης στην οποία ομολογεί ότι πηρέ και ο ίδιος μέρος... Οταν γνωρίστηκα με τον Μαζιάρ τόσο προσωπικά όσο και μέσα από τη δουλειά του, τον θεωρούσα πάντα κάπως αλαζονικό και κυνικό... Κι εξακολουθώ να έχω αυτή τη γνώμη για κάποιες ηθικές στάσεις στη φιλμογραφία του. Τώρα όμως, μοιραία... με τη συνθήκη της σύλληψής του αλλά και των δημόσιων δηλώσεών του διακρίνω μιαν άλλη έκφραση στο φυλακισμένο πρόσωπό του...

Ενα κράτος-νησίδα σε μια περιοχή που μαστίζεται από πόλεμο που προσπαθεί να κρατήσει την οικονομική και πολιτική ανεξαρτησία του με μεγάλο κόστος, όπως το χρόνιο εμπάργκο, και ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανάπτυξη... Και τώρα το σκηνικό των εκλογών που μάλλον έδωσε αφορμή να βγουν στην επιφάνεια μια σειρά αιτήματα που φαίνεται είχαν αρχίσει να βρίσκουν φωνή στην κονωνία. Και οι ίδιοι οι Ιρανοί διανοούμενοι καλλιτέχνες και οι απλοί πολίτες βρίσκονται σε αμηχανία σχετικά με το πώς να τοποθετηθούν απέναντι στην κατάσταση.

Εκτιμούν την ανεξάρτητη φωνή που έχει καταφέρει η χώρα τους στο διεθνές στερέωμα, προβληματίζονται όμως με την επαναφορά πιο σκληρών και αυστηρών μέτρων που εφαρμόζει η παρούσα κυβέρνηση, όπου παρά τις αντιδράσεις ορκίστηκε πρόσφατα. Η κυβέρνηση, για δεύτερη φορά επικρατώντας στις εκλογές, ακολούθησε το τέλος της θητείας του προηγουμένου προέδρου που μολονότι ήταν θρησκευτικός ηγέτης είχε αρχίσει να επιτρέπει μια πιο φιλελεύθερη κοινωνική πολιτική.

Τώρα τα πράγματα γύρισαν πάλι σε πιο σφικτά μετρά. Είναι πράγματι δύσκολο ν' αντιληφθεί ο δυτικός παρατηρητής επισκέπτης το πώς ένα καθεστώς με λαϊκή βάση και παροχές σοσιαλιστικού τύπου βασίζεται επίσης σε μια θεοκρατική αντίληψη και από εκεί αντλεί ένα μεγάλο μέρος της δύναμής του. Η πίστη και η σχέση με τη θρησκεία είναι παντού ορατή και "βιδωμένη" σχεδόν σε όλους. Ακόμη και στα πιο μοντέρνα προοδευτικά -ας πούμε- σενάρια ταινιών που αντικρίζουν τη σύγχρονη ιρανική κοινωνία το προσκύνημα στον ναό δεν είναι μόνο στοιχείο της πλοκής αλλά και ουσιαστική λειτουργία των χαρακτήρων.

Χωρίς δισταγμό εξυπηρετούν οι πιο πολλοί το υποχρεωτικό ενδυματολογικό μέρος που ορίζει η θρησκεία: Ποτέ κοντό παντελόνι για τους άντρες, απόλυτα καλυμμένες οι γυναίκες χειμώνα-καλοκαίρι με καλυμμένα τα μαλλιά και πανοφώρι που πρέπει να φτάνει έως τα γόνατα.

Οι πιο μοντέρνες τολμούν τα σανδάλια και πιο πολύχρωμα πανώρια από το κλασικό μαύρο που κάνει τις γυναίκες να φαίνονται σαν ένας ιδιόμορφος όγκος. Προσαρμόστηκα με εξωτική περιέργεια, τις πρώτες ημέρες, στις ενδυματολογικές επιταγές αλλά προς το τέλος, μετά από 10 ημέρες, είχα αρχίσει να μην αισθάνομαι καλά. Ηταν δε αποκαλυπτικό το σοκ όταν προσγειωθήκαμε στο Ντουμπάι και όλες οι γυναίκες στο αεροπλάνο -όχι μόνον οι ξένες αλλά και όλες οι Ιρανές- πετάξαν τα μαντήλια, τα πανώρια και τρόμαζες να τις γνωρίσεις. Ολη αυτή η υποχρεωτική ενδυματολογική συνθήκη δεν είναι απλά μια συμβολική πράξη. Πιστεύω ότι παρεμβαίνει στην αισθητική και την κοινωνική αντίληψη του λαού.

Απλή παρατήρηση που εικονογραφεί ακόμη περισσότερο. Στο σίτεμα όλες οι γυναίκες κοιμούνται ντυμένες και με καλυμμένα τα μαλλιά! Εννοείται ότι αυτό δεν συμβαίνει. Στην πραγματικότητα έσπευσαν να μας καθησυχάσουν οι Ιρανοί συνομιλητές μας όμως η εικόνα της γυναίκας απαγορεύεται ν' αναπαραχθεί με τη θέα των μαλλιών της!

Η επιμονή μου σε αυτή τη λεπτομέρεια μπορεί να φαίνεται εκνευριστικά άσχετη όταν τα ειδησεογραφικά δελτία κατακλύζονται από τις ειδήσεις σχετικά με τις δίκες των διαδηλωτών. Ομως πιστεύω ότι είναι μια ένδειξη συμβολική, καθαρά, σχετικά με το πώς αντιλαμβάνεται κανείς την έννοια της ελευθερίας, της κοινωνίας των ίσων ευκαιριών κ.λπ. Η αλήθεια είναι ότι οι γυναίκες στο Ιράν είναι πολύ δυναμικές και δραστήριες σε όλους τους τομείς, όμως καθαρά συμβολικά αυτή η καθημερινή εμφάνισή τους καλυμμένες με πανιά πάνω σε πανιά όσο και δημιουργικά εάν τ' αντιμετωπίζει η νέα γενιά, εμένα με προβλημάτισε και στην υλοποίηση και στην εφαρμογή. Είχα έναν καθημερινό φόβο αν βγω έξω από το δωμάτιο χωρίς χιτζάμπ και αν μου έφυγε λίγο το μαντήλι σε μια κίνηση και φαίνονται μαλλιά ή λαιμός. Οι πιο πολλές γυναίκες έχουν αποκτήσει ένα τρυφερό τικ καθώς παρά πολλές φορές μέσα στην ημέρα προσπαθούν να τακτοποιήσουν το άτακτο μαντήλι τους. Δεν νομίζω ότι αυτή η ενδυματολογική συνθήκη διασφαλίζει σεμνότητα ή επιβάλλει συνθήκη από την οποία η πλειοψηφία φαίνεται να θέλει ν' απαλλαγεί μόλις διασχίσει τα σύνορα. Αυτό το καταγραφώ ως συμβολική κίνηση. Ορισμένοι Ιρανοί λένε ότι το χιτζάμπ βοήθησε πολλές γυναίκες να έχουν πιο δυναμικό "παρών" στην κοινωνία: το 65% των γυναικών αποφοιτούν από πανεπιστήμιο. Το γεγονός ότι είχαν καλυμμένο το κεφάλι τους, τους επέτρεψε να βγουν από το σπίτι και να κατακτήσουν αυτούς τους τομείς. Αλλοι Ιρανοί λένε ότι η χρησιμοποίηση της θρησκείας για την εφαρμογή κοινωνικής συνθήκης και συμπεριφοράς θα απομακρύνει τους ανθρώπους από τη θρησκεία. Η παρούσα κυβέρνηση λένε ότι αυτό το αξιοποιεί δεόντως. Ακόμη και ορισμένοι μεγάλοι Αγιατολαχ διαφωνούν με αυτή τη χρήση και το δηλώνουν. Επίσης, υπάρχει το επίμαχο θέμα της πορνείας: χιλιάδες γυναίκες δουλεύουν έτσι. Αλλά το θέμα της πορνείας δεν έβγαινε ποτέ στη δημοσιότητα μέχρι που ένας "σίριαλ κίλερ" δολοφόνησε έξι πόρνες, οπότε το θέμα πηρέ τεράστιες διαστάσεις. Κάποιο τον υποστήριξαν γιατί έδρασε με την πεποίθηση ότι εκείνες βλάπτουν το Ισλάμ, και πάνω σε αυτή τη βάση ο δικηγόρος του προσπάθησε να τον απαλλάξει από ένα μέρος των κατηγοριών δολοφονίας εκμεταλλευόμενος ένα παράθυρο στο νόμο που διαχωρίζει τις εγκληματικές πράξεις που γίνονται όταν κάποιος πιστεύει ότι βλάπτεται το Ισλάμ... Γίνεται, δηλαδή, διαφθορέας της γης, όπως λένε χαρακτηριστικά.

Σίγουρα η διοίκηση ενός τόσου μεγάλου κράτους, και μάλιστα στη συγκεκριμένη περιοχή, χρειάζεται κανόνες και αυστηρή διαχείριση. Ομως η καθημερινή επαφή πια με τον έξω κόσμο δημιουργεί αλλά αιτήματα ελευθερίας στον λαό. Και θα μπορούσε να πει κανείς όπως και για τα σοσιαλιστικά καθεστώτα εκείνα του υπαρκτού, ότι η ελευθερία που έπειθε με την πτώση κατέλυσε τις δομές της εκπαίδευσης, της υγείας, της τέχνης όλων αυτών των παροχών - κάτι που τώρα απολαμβάνουν οι πάντες στο Ιράν. Ισως όμως να υπάρχει μια ενδιάμεση λύση: γιατί στην εποχή του Διαδικτύου, την ώρα που ένας κυβερνητικός μηχανισμός απαγορεύει τα κοινωνικά δίκτυα, η διεθνής κοινότητα κατασκευάζει την επόμενη ημέρα ένα λογισμικό το οποίο καταλύει όλα τα φίλτρα... Και πλέον ο λόγος γίνεται για ένα κυνήγι μαγισσών. Δεν αντιλαμβάνεται κανείς με ακρίβεια ποιος φρουρεί και πού βρίσκεται τώρα η επανάσταση... Δεν έχω λύση. Μιαν αμηχανία καταθέτω χωρίς πραγματικά να γνωρίζω λεπτομέρειες για τη χώρα και μια απλή επίσκεψη ολίγων ημερών δεν αρκεί. Ομως, αμηχανία και ανησυχία για έναν υπέροχο λαό πολύ ευγενικό και ευαίσθητο με περίσσεια γλυκύτητα με μεγάλη αγάπη για την ποίηση και τη μουσική, και μ' έναν υπέροχα λυρικό και συμβολικό κινηματογράφο - επίσης παιδί μιας ποιητικής παράδοσης. Αυτός ο λαός έχει πολλά να δώσει στη διεθνή κοινότητα και ο ελεύθερος διάλογος μαζί του είναι πολύτιμος. Κάθε διάλογος είναι πολύτιμος όταν οι ιδέες διακινούνται ελεύθερα. Οσο και αν φυλακίσεις τις ιδέες , αυτές έχουν τα δικά τους φτερά.

Πάνω στο όχημα της τέχνης ταξιδεύουν με πνοή ατίθαση... Εχει περάσει τόση ώρα... Ακόμη ο δίσκος παίζει την ποίηση του Χαφέζ - ένας ατελείωτος αμανές με τη συνοδεία λαούτου. Εχω μια γλυκιά ανάμνηση για τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί, για την ήπια ευγένεια ώστε να τους εύχομαι να είναι καλά (ό,τι μπορεί να σημαίνει καλά για εκείνους ακόμη κι αν εγώ δεν το αντιλαμβάνομαι με τον ίδιο τρόπο...).

Ζείτε σε ενδιαφέροντες καιρούς, βιάζεται να πει ένας Τυνήσιος. Οχι για εμάς, απαντά ο Ιρανός. Οι αγγλόφωνες εφημερίδες αναφέρονται στις δίκες των διαδηλωτών, στα βασανιστήρια, στους θανάτους και στις συνθήκες κράτησης.

Μετά τα γεγονότα των προσφάτων εκλογών περιορίστηκε η χρήση των κινητών καθώς τα ευρωπαϊκά κινητά τηλέφωνα δεν πιάνουν εδώ. Πρέπει να αγοράσω μια κάρτα και να συνδεθώ με την ιρανική τηλεφωνία. Για να το κάνω αυτό πρέπει να δώσω στοιχειά διαβατηρίου. Τα δίκτυα του Διαδικτύου είναι μπλοκαρισμένα καθώς συμβάλλουν στην αυτοοργάνωση. Τελικά, κατάφερα να πάρω κάρτα από το ξενοδοχείο Ο έμπειρος έμπορος ανέλαβε να την καταχωρήσει για λογαριασμό μου. Δεν μπορώ να στείλω όμως γραπτά κείμενα.

Σε μια τηλεοπτική συνέντευξη που δίνω ο βοηθός εικονολήπτης καλύπτει με τη μαύρη μαντίλα μου το ίχνος του παντελονιού μου που έχει χρώμα πορτοκαλί! Αρα όχι ικανά σοβαρό. Και φαίνεται λίγο κάτω από την καμπαρτίνα. Οι Ιρανές σχολιάζουν με έντονο βλέμμα τις σαγιονάρες που τόλμησα να βάλω, μιαν ημέρα στο πρωινό. Ηταν η πρώτη φορά που το τόλμησα μετά από 5 ημέρες με κλειστά παπούτσια.

Είναι Αύγουστος, και η ζέστη αφόρητη κάτω από τις ολόμαυρες φορεσιές των γυναικών που φοριούνται υποχρεωτικά πάνω από παντελόνια. Εχω κουραστεί με τις μαντήλες, το κεφάλι μου δεν μπορεί να ανασάνει. Ολοι οι χώροι έχουν αναγκαία αποπνικτικό κλιματισμό. Το πολικό ψύχος που δημιουργεί σε αντίθεση με την εξωτερική θερμοκρασία είναι ωραία συνταγή για γρίπη και φριχτό πονοκέφαλο. Οι διοργανωτές δείχνουν καταπιεστική προθυμία να μας δείξουν τα αξιοθέατα της πόλης. Ολα τα μνημεία είναι ιδίας αισθητικής και αρχιτεκτονικής. Αυστηρά και τεράστια...

Ευχάριστη νότα αναρχίας ,ας πούμε, στο ημιαστικό τοπίο αυτής της πόλης: τα υπαίθρια πικ-νικ στις πλατείες. Είναι αλήθεια ότι οι πόλεις έχουν έναν πολεοδομικό σχεδιασμό λειτουργικό. Οφείλεται, λένε, σε δυτικούς πολεοδόμους. Στις πλατείες, λοιπόν, απλώνονται χαλιά και στήνονται πολύχρωμες σκηνές και οι άνθρωποι απολαμβάνουν έτσι λίγο τη φύση.

Οι άνθρωποι είναι ευγενικοί, στην άκρη του βλέμματος όμως κυριαρχεί ο φόβος. Αγαπούν τη χώρα τους, όμως σε στιγμές εξομολογητικές ομολογούν ότι θέλουν να ταξιδέψουν. Είναι αλήθεια ότι κάποιοι επιθυμούν έναν άλλο ορίζοντα, το διακρίνεις το αίτημα στο πρόσωπο τους, στα λόγια τους.

Αντί να βλέπαμε ταινίες έπρεπε να είμασταν στις διαδηλώσεις, λέει ένας Ιρανός σκηνοθέτης. Εκεί παίζεται τώρα η Μεγάλη Ιρανική ταινία...

Λουκία Ρικάκη

Υ.Γ: Ενώ έγραφα όλα αυτά, θυμήθηκα τη μικρή αναπάντεχη συνάντηση μ' έναν νεαρό δημοσιογράφο που ηρθε στο ξενοδοχείο να με δει... μετά τα μεσάνυχτα. Είχε έναν φόβο ζωγραφισμένο στα μάτια. Τόσο μεγάλο που τρόμαξα να πιστέψω την ιστορία του. Είπε ότι τα τραυματισμένα ποδιά του που με το ζόρι τα έσερνε για να φτάσει έως το μέρος μου, οφείλονται στα βασανιστήρια που είχε υποστεί... Οση ώρα μιλούσαμε, είχε μια έντονη ανησυχία, μια μανία καταδίωξης, κι έβλεπε παντού γύρω του ανθρώπους που τον παρακολουθούσαν και πρόσεχαν την κάθε κίνησή του. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε κανείς γύρω μας - ήταν αργά και ήμασταν μόνοι σ' έναν μεγάλο κήπο. Η ένταση τού έβγαινε και στο γράψιμο, αφού με κόπο μπορούσε να κρατήσει σημειώσεις για τα όσα λέγαμε. Το μυαλό του ξέφευγε, μιλούσε αποσπασματικά...
Η συνάντηση εκείνη με καταδιώκει ακόμη - δεν ξέρω πού να την αποδώσω, σε μια πραγματικότητα που είχε βιώσει σκληρή ή σε κάτι που είχε κατασκευάσει με αφορμή μια σκληρή πραγματικότητα. Ποτέ δεν μου απάντησε ξεκάθαρα... Ολη η συνομιλία έγινε με γρίφους κι με το δικό του συνεχές ανήσυχο βλέμμα να ψάχνει συνεχώς εκείνους που θα τον έβλεπαν σε εκείνη την ανώδυνη συνομιλία μαζί μου γύρω από σινεμά. Παρήγγειλα ένα τσάι. Σέρβιρε στο φλιτζάνι του μόνον ζεστό νερό. Τα χεριά του έτρεμαν. Εβαλα αργά και υπομονετικά το φακελάκι με τσάι στο φλιτζάνι του. Του είπα να το πιει με την ησυχία του.
Κανείς δεν ήταν εκεί, του είπα. Αρχισα να κρατώ σημειώσεις για όλα εκείνα τα άναρθρα που μου έλεγε. Τι γραφείς εκεί, μου είπε. Σενάριο; Τι γραφώ εκεί, σκέφτηκα. Πού είναι το σενάριο και πού η πραγματικότητα; Ποιος θα μπορέσει να απαντήσει πέρα από τη μυθοπλασία για την παρούσα κατάσταση στο Ιράν;...

Θόδωρος Αγγελόπουλος: Αιρετικός. Ως το τέλος…

2012-01-25T00:56:00.000-08:00

Εκτενή αφιερώματα στα ξένα ΜΜΕ για τον Θ. Αγγελόπουλο

Λένε συνήθως ότι η τέχνη, και ειδικότερα ο κινηματογράφος, μιμείται τη ζωή.
Ή… το αντίθετο. Ό, τι κι αν ισχύει, το τραγικό τέλος στη ζωή του Θόδωρου Αγγελόπουλου, έμοιαζε με σκηνοθεσία από μια δική του, ακραία έμπνευση. Σαν εκείνες που τον έκαναν τόσο διαφορετικό και ξεχωριστό. Ταξιδεύοντας το όνομα, τη φήμη και το έργο του, πολύ μακριά από την Ελλάδα.

25.01.2012ΜΑΡΙΚΑ ΛΥΣΙΑΝΘΗ

Ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης άφησε την τελευταία πνοή του στο νοσοκομείο στο οποίο διακομίστηκε, θύμα τροχαίου, όταν μια μηχανή τον παρέσυρε στη Δραπετσώνα, όπου βρισκόταν για το γύρισμα ταινίας.

Ανήκε σε μια γενιά που πήγε την Ελλάδα πιο μακριά και πιο ψηλά. Στις τέχνες, τα γράμματα, τον πολιτισμό, την πολιτική. Έγινε ο ίδιος το «μέσο-μήνυμα» του έργου του, που κατάφερε να ξεχωρίσει, να συναρπάσει, να κερδίσει μια θέση στην αιωνιότητα. Όπως ανέφερε και ο τίτλος μιας από τις βραβευμένες ταινίες του.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος υπήρξε πρεσβευτής του πλεονάσματος πολιτισμού, μιας Ελλάδας η οποία διακρινόταν και πρωταγωνιστούσε. Κέρδιζε τον θαυμασμό και τη διεθνή αναγνώριση, σε αντίθεση με την εθνική πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα.

Ήταν άλλωστε παιδί της Αθήνας. Της πρωτεύουσας του παγκόσμιου πολιτισμού. Και γεννήθηκε, το 1936, σε μια εποχή όπου η ανθρωπότητα ανέμενε, και τελικά βίωσε, τις ολέθριες συνέπειες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Χρόνια δύσκολα που τον σημάδεψαν βαθιά, και του έδωσαν το ερέθισμα να αναζητήσει στην τέχνη, τη φωνή της λογικής που έμοιαζε να έχει χάσει ο σύγχρονος άνθρωπος.

Αιρετικός και συγκρουσιακός, έφτιαξε το δικό του brand name στη διεθνή σκηνή. Με το ακροατήριό του, πιστό και φανατικό, να του αφιερώνει μια βαθιά υπόκλιση. Ακόμη και για το ανατρεπτικό τέλος που «σκηνοθέτησε» η ζωή για εκείνον.

http://www.statesmen.gr/

«Γιώργος Σαραντάρης. Ο άνθρωπος, ο ποιητής, ο διανοούμενος», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Εκπληξη»

2012-01-14T01:16:00.000-08:00

«Ο,τι γράφεις να το ρίξεις στο... ποτάμι της λογοτεχνίας»

«...Πρέπει, άλλωστε, να 'χεις την ταπεινότητα ό,τι γράφεις να το ρίξεις στο μικρό ή μεγάλο ποτάμι της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Κι αν σμίξουν τα νερά τα δικά σου με τα νερά εκείνων που άδικα πηγαίνουν προς τον ποταμό, να καταπιείς τούτο το ποτήρι», έγραφε ο Γιώργος Σαραντάρης στον φίλο του Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη. Ο ίδιος πέθανε νέος, στα 34, το 1941, πριν ολοκληρώσει την πνευματική του κατάθεση. Ωστόσο, πρόλαβε κι άφησε ένα σημαντικό έργο, με τη λάμψη ενός καινούργιου πνευματικού ύφους.

Τη ζωή του, από την Κωνσταντινούπολη όπου γεννήθηκε το 1907, την περιπέτεια της οικογένειάς του στην Ιταλία και την επάνοδο στην Ελλάδα παρακολουθεί ο δημοσιογράφος Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, στο βιβλίο του «Γιώργος Σαραντάρης. Ο άνθρωπος, ο ποιητής, ο διανοούμενος», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Εκπληξη».

Παράλληλα, εξετάζει το έργο και τις σκέψεις του ποιητή ως διανοούμενου. Ο συγγραφέας του βιβλίου αξιοποίησε πηγές και αρχεία, σε Ελλάδα και Ιταλία, και συζήτησε με ανθρώπους που γνώρισαν τον δημιουργό των ποιητικών συλλογών «Αγάπες του χρόνου», «Τα ουράνια», «Αστέρια» και «Στους φίλους μιας άλλης χαράς». Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι επιστολές που παρατίθενται από την αλληλογραφία με τη μητέρα του, τους ποιητές Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη και Ζωή Καρέλλη κ.ά.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22802&subid=2&pubid=63598061

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜYRO ΚΑΙ ARTS & ANTIQUES ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΟ 2Ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ ΣΟΥΡΩΤΗΣ – ΆΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

2012-01-13T00:06:00.000-08:00

Στην Θεσσαλονίκη του 2012 πολύ δυναμικά εισχώρησε από καιρό στην τέχνη η ΄΄ Γκαλερί Myro΄΄ και το ΄΄Antiques House ΄΄ δυο αλληλένδετοι μεταξύ τους χώροι που λειτουργούν κάτω από το άγρυπνο μάτι του Σταύρου Μυρωνίδη . Η 3η διμηνιαία δωρεάν διανεμόμενη εφημερίδα που κυκλοφορεί στην Θεσσαλονίκη δίνει την ευκαιρία επικοινωνίας με το κοινό ώστε να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στους δυο εικαστικούς χώρους και όχι μόνον.

Η δημοπρασία που εξαγγέλλεται από την Myro και Antiques House για την 1η Φεβρουαρίου 2012 ώρα 19:00 στο 2o χιλιόμετρο Σουρωτής – Άγιου Αντωνίου είναι η συνέχεια της διαδραστικής πράξης του Γιάννη Μυρωνίδη των συνεργατών του και πολλών καλλιτεχνών που τον εμπιστεύονται .

Η επαφή μου με την γκαλερί Myro στην έκθεση του Λάζαρου Πάντου το 2011 με έπεισε για της προθέσεις , την αγάπη και το πάθος για την τέχνη του κου Γιάννη Μυρωνίδη. Ευκαιρία λοιπόν να γνωρίσουμε την τέχνη μέσα σ’έναν χώρο που την πρεσβεύει απόλυτα και ουσιαστικά.

Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται αυτήν την στιγμή την υποστήριξη για τον πολιτισμό που εδώ και χρόνια χαρίζει σε όλους . Το εξώφυλλο του περιοδικού ARTS & ANTIQUES φιλοξενεί τον πίνακα ΄΄ Όπερα΄΄ του Λάζαρου Πάντου συλλογής Μυρωνίδη.

Μάγδα Μυστικού-Καραγιαννιώτου

Δημοσιογράφος – ΕΔΣΤΕ-FIJET

Εικαστικόςσυντάκτης

Μεγάλης αξίας και το κλαπέν έργο του Μοντριάν

2012-01-10T01:51:00.000-08:00

της Ηλιάνας Φωκιανάκη

Δεν είναι μόνο η απώλεια του Πικάσο από την Εθνική Πινακοθήκη

http://img.protothema.gr/25467EAC7CC269850A840FE7F55B0614.jpg

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τον Πάμπλο Πικάσσο –ίσως γιατί ο Ισπανός είχε ξεκινήσει να αυτοδιαφημίζεται πριν οι έννοιες «pr» και «δημόσιες σχέσεις» γίνουν γνωστές.

Ο Ολλανδός Πιετ Μοντριάν ήταν βασικός ενορχηστρωτής και μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας De Stijl, και έγινε γνωστός για τους αφαιρετικούς του πίνακες που συνήθως περιείχαν κίτρινο, κόκκινο, μπλε και λευκό με μαύρες κάθετες και οριζόντιες γραμμές.

Ζώντας στο Παρίσι μέχρι και το 1938, επηρεάστηκε από τον κυβισμό του Πικάσο και του Μπράκ αλλά πολύ γρήγορα βρήκε την δική του ταυτότητα. Με την αρχή του 2ου παγκοσμίου πολέμου, μετανάστευσε στην Αμερική όπου εκεί αναγνωρίστηκε ακόμα περισσότερο η δουλειά του. Πέθανε στην Νέα Υόρκη το 1944 ενώ το έργο του boogie woogie είχε ήδη εκτεθεί στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, μια πολύ μεγάλη τιμή για ζωντανό καλλιτέχνη.

Ο Ολλανδός ήταν πάντοτε χαμηλών τόνων αλλά θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους του 20ού αιώνα. Το έργο που κλάπηκε από την Πινακοθήκη είναι ένα πρώιμο έργο του 1905, πριν ο Μοντριάν κάνει την στροφή στην πιο αφαιρετική ζωγραφική και η φήμη του εκτοξευθεί με έργα όπως το Boogie Woogie ένα από τα έργα σταθμούς του πρώτου μισού του προηγούμενου αιώνα.

Η αξία του έργου κυμαίνεται περίπου στο 1 εκατομμύριο ευρώ.

Μαζί με το έργο του Πικάσο (διαβάστε εδώ το σχετικό ρεπορτάζ) η Εθνική Πινακοθήκη χάνει δύο εξαιρετικά σημαντικά έργα τέχνης. Δυστυχώς για όλους τους έλληνες και ξένους επισκέπτες, η ήδη φτωχότατη συλλογή της Πινακοθήκης (είναι σε χειρότερη κατάσταση από Πινακοθήκες 3ων χωρών) είναι πλέον ακόμα πιο φτωχή.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Σήκωσαν» Πικάσο από την Εθνική Πινακοθήκη!

Το τελευταίο αντίο του Αργύρη Χιόνη - Εφυγε από την ζωή σε ηλικία 68 ετών

2011-12-28T09:02:00.000-08:00

Ανήμερα των Χριστουγέννων έφυγε από ανακοπή καρδιάς ο ποιητής Αργύρης Χιόνης σε ηλικία 68 ετών. Είχε έρθει στην Αθήνα από το χωριό, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια, το Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας, για να περάσει τις γιορτές με αγαπημένα του πρόσωπα.

Ο κρητικής καταγωγής Χιόνης που γεννήθηκε στα Σεπόλια της Αθήνας, άρχισε να εργάζεται από πολύ νωρίς ασκώντας πολλά επαγγέλματα. Στα 28 του γράφτηκε στο πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ όπου σπούδασε Ιταλική φιλολογία, ενώ μεγάλο μέρος της ζωής του το πέρασε σε χώρες της Βορειοδυτικής Ευρώπης προτού εγκατασταθεί στο χωριό Θροφαρί. Από το 1982 μέχρι το 1992 ο Χιόνης εργάστηκε ως μεταφραστής στο Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις Βρυξέλλες. Είχε μεταφράσει Οκτάβιο Παζ, Τζέιν Οστεν, Χάουαρντ Φαστ, Ράσελ Εντσον και άλλους συγγραφείς.

Πρώτη ποιητική συλλογή του είναι οι «Απόπειρες φωτός», το 1966. Την ακολούθησαν πολλές, ανάμεσα στις οποίες οι «Σχήματα απουσίας», 1973, «Μεταμορφώσεις», 1974, «Λεκτικά τοπία», 1983, «Ο ακίνητος δρομέας», 1996 και «Στο υπόγειο», 2004. Από το πεζογραφικό έργο του ξεχωρίζουν αρκετές συλλογές αφηγημάτων: «Ιστορίες μιας παλιάς εποχής που δεν ήρθε ακόμα», 1981, «Ο αφανής θρίαμβος της ομορφιάς», 1995, «Τα τρία μαγικά παραμύθια», 1997 κ.α.

Το 2007 ο Χιόνης έλαβε το βραβείο του περιοδικού "Διαβάζω" για το βιβλίο του «Όντα και μη όντα» (2006), ενώ το 2009 τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο διηγήματος (εξ ημισείας με τον Τόλη Νικηφόρου) για το βιβλίο του «Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες».

Τον τελευταίο καιρό έδειχνε καταβεβλημένος, όπως μας λένε πρόσωπα του στενού του περιβάλλοντος, αλλά ήταν και αγχωμένος με την έκδοση του καινούργιου του βιβλίου «Έχων σώας τα φρένας κι άλλες τρελές ιστορίες» που θα εξέδιδε από τις εκδόσεις Κίχλη, με τις οποίες συνεργαζόταν τα τελευταία χρόνια.

Η κηδεία του Αργύρη Χιόνη θα γίνει στο Θροφαρί.

εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ 28.12.2011

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=436426#commentForm

Γιαννης Μπασκόζος , Γιάννης Ζουμπουλάκης

Φανταστικά αφηγήματα από την Πόπη Βερνάρδου

2011-12-26T01:24:00.000-08:00

Πόπη Βερνάρδου
Deja vu

Φανταστικά αφηγήματα

Ύφος, 2009
210 σελ.
ISBN 978-960-7821-29-4, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 10,20

Πρόκειται για μια συλλογή δεκατριών φανταστικών αφηγημάτων, στα οποία οι ήρωες,

απροσάρμοστοι, παρείσακτοι, περιθωριακοί, περιπλανιούνται στο Μαρόκο ή στο Μεξικό,

μέσα στους πίνακες του Βαν Γκογκ ή σ' ένα μυστηριώδες δάσος. Ξέρουν ότι υφίστανται

τις συνέπειες της απόφασής τους να διαφέρουν για να είναι πιο κοντά στις δικές τους επιθυμίες.

Δε φοβούνται να περπατήσουν στην άκρη του γκρεμού. Δεν ανήκουν πουθενά

και είναι υποχρεωμένοι να ζουν και να κινούνται σε ένα κόσμο που δεν μπορούν

να κατανοήσουν. Περιμένουν την έκπληξη, το αλλόκοτο, το παράλογο ή δεν περιμένουν

τίποτα, παρά βυθίζονται στις παραισθήσεις και τις φαντασιώσεις τους, έχοντας ήδη εισέλθει

για τα καλά στο προσωπικό τους σύμπαν.

* Η Πόπη Βερνάρδου γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη με καταγωγή από τα Κύθηρα και τη Δράμα.
Τελείωσε τη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι δικηγόρος. Προηγούμενα βιβλία της:
"Τι απέγινε η Σταχτοπούτα", αφήγημα από τις εκδόσεις "Futura" και "Χουανίτα", μυθιστόρημα,
από τα "Ελληνικά Γράμματα". Συμμετέχει με δυο διηγήματα στην ανθολογία φανταστικών
διηγημάτων με τίτλο "Τρεις ματιές τ' αλλάζουν όλα",εκδόσεις "Φανταστικός Κόσμος", 2007.
Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά "Ύφος", "Big Bang" και "Φανταστικά Χρονικά".
Είναι μέλος της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας.
Βιβλία της ιδίας:

Τιμή € 10,45

(2009)	Deja vu, Ύφος
(2002)	Χουανίτα, Ελληνικά Γράμματα
(1999)	Τι απέγινε η Σταχτοπούτα, Futura

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2007)	Τρεις ματιές τ' αλλάζουν όλα, Φανταστικός Κόσμος

* Πρόταση για Δώρο τώρα στις γιορτές....*

Ζητήστε να σας το στείλουμε....

Τηλέφωνο παραγγελίας: 210 8656731 begin_of_the_skype_highlighting 210 8656731 end_of_the_skype_highlighting κ. Πέτρο

Εκδόσεις ΥΦΟΣ

http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showauthor&personsid=4322

Εκθεση καλλιτεχνών στο Κέντρο Τέχνης Καστέλας

2011-12-11T05:22:00.001-08:00

Τίτος Πατρίκιος - «Συγκατοίκηση με το παρόν» ποιητική συλλογή (Εκδόσεις Κέδρος)

2011-11-20T12:17:00.001-08:00

Γιάννης Ν. Μπασκόζος*

Τ. Πατρίκιος:«Oλα τα κόµµατα νοσταλγούν το παρελθόν»

Ενας από τους επιφανέστερους ποιητές μιλά για την άριστερά τού σήμερα και τη χρησιμότητα της ποίησης

Με µια µεγάλη διαδροµή στην ποίηση, αγωνιών πάντα για το µέλλον, ο Τίτος Πατρίκιος µιλάει για την αναντιστοιχία ιδεών και πραγµατικότητας, για τον παρελθοντισµό των κοµµάτων αλλά και για τις ελπίδες που χαράσσει η ποίηση εν µέσω κρίσης. Ο ποιητής που έγραψε το «κανένας στίχος σήµερα δεν ανατρέπει καθεστώτα» πιστεύει ότι η ποίηση µπορεί να σε κάνει να δεις καθαρότερα τα πράγµατα. Την Τρίτη 22 Νοεµβρίου στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς) οι φίλοι του ποιητή θα µιλήσουν σε µια τιµητική βραδιά για τον ίδιο και το έργο του.

Η τελευταία ποιητική σας συλλογή τιτλοφορείται «Συγκατοίκηση με το παρόν» (Εκδόσεις Κέδρος). Τι σημαίνει αυτό; Ότι, ίσως, συγκατοικούμε με ένα παρόν που δεν θέλουμε;

«Μας αρέσει - δεν µας αρέσει, είµαστε αναγκασµένοι να συγκατοικούµε µε το παρόν, γιατί µόνον έτσι µπορούµε να δούµε πού βρισκόµαστε και ενδεχοµένως να χαράξουµε, έστω αµυδρά, έναν δρόµο για το πού θα πάµε. Εχω την αίσθηση ότι η ανάκληση του παρελθόντος γίνεται πια όχι για να το επισκοπήσουµε κριτικά αλλά για να το νοσταλγήσουµε και κατά έναν φαντασιακό τρόπο να επιστρέψουµε στο παρελθόν. Αυτή τουλάχιστον την αίσθηση αποκοµίζω και από την έκφραση όλων των πολιτικών κοµµάτων. Το ΚΚΕ δείχνει ότι θέλει να επιστρέψει στην ιδανική εκείνη σταλινική εποχή του 1936. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυµεί να επιστρέψει ει δυνατόν στις αρχές του 1945, την εποχή της Συµφωνίας της Βάρκιζας, ώστε να αποτραπεί εκείνη η συµφωνία και ο ΕΛΑΣ να συνεχίσει τον αγώνα. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ νοσταλγεί την επιστροφή στο 1981, η Ν∆ νοσταλγεί το 1974, µε την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραµανλή στην Ελλάδα και στην εξουσία, και όλα µαζί τα κόµµατα και άλλοι σχηµατισµοί νοσταλγούν και επιθυµούν να βρισκόµασταν στην ευδαιµονία του 2004. Το τι θα γίνει στο µέλλον τούς απασχολεί πολύ λιγότερο».

Ενας ποιητής μπορεί να εμπνέεται από το μέλλον;

«Οσες φορές οι ποιητές, κι εγώ ο ίδιος, προσπαθήσαµε να προδιαγράψουµε το µέλλον, πέσαµε έξω. Αν διαβάσεις τα ποιήµατα του σοσιαλιστικού ρεαλισµού σήµερα, γελάς. Οταν όµως δεν έχουµε µνήµη, είµαστε γυµνοί µέσα στο παρόν. Και το πρόβληµα σήµερα είναι ποιος προσπαθεί να εποικήσει αυτή τη µνήµη, να την τροποποιήσει σύµφωνα µε τις δικές του σκοπιµότητες και επιθυµίες. Παλαιότερα οι πόλεµοι γίνονταν για εδαφικές επεκτάσεις, µετά για την κατάκτηση των πρώτων υλών, λένε ότι στο µέλλον θα γίνονται για το νερό, αλλά πιστεύω ότι σήµερα γίνεται ένας κρυφός πόλεµος για την κατάκτηση της µνήµης. Παράδειγµα, η τηλεόραση προσπαθεί να κατακτήσει όχι µόνον τη συµπεριφορά µας µέσα στο παρόν αλλά και την ίδια µας την ιστορική υπόσταση και µνήµη. Από την άλλη µεριά, δεν ξεχνώ ποτέ µια φράση του Χέγκελ: “Το µόνο που διδάσκει η Ιστορία είναι ότι δεν µας διδάσκει τίποτα” – γι’ αυτό και τα λάθη επαναλαµβάνονται σταθερά».

Δεν είναι κακό να αλλάζεις, το λέτε και στα ποιήματά σας. Η κοινωνία μας έχει αλλάξει;

«Πιστεύω ότι η πραγµατικότητα έχει αλλάξει βαθύτατα, αλλιώς ζούµε, αλλιώς µετακινούµαστε, αλλιώς επικοινωνούµε κι αλλιώς γράφουµε. Υπάρχει όµως µια αντίφαση ανάµεσα στις αλλαγές που γίνονται και στις ιδέες που έχουµε για τις αλλαγές. Οι ιδέες αλλάζουν πολύ αργότερα, αυτό εξηγεί και γιατί τα κόµµατα βρίσκονται τόσο πίσω. Οι ιδέες τους παραµένουν στο να εκφράζουν ανάγκες, σκοπιµότητες και επιθυµίες παλαιότερες. Η µεγαλύτερη αλλαγή των τελευταίων χρόνων είναι η επικράτηση της οικονοµίας έναντι της πολιτικής. Η πολιτική που κυριαρχείται από το συναίσθηµα και τα πάθη ή από την ιδιοτέλεια και τη δίψα εξουσίας είναι ανίσχυρη απέναντι στην οικονοµία ή, ακόµα χειρότερα, υποταγµένη σε αυτήν. Μόνο η λογοκρατούµενη και δηµοκρατικά ελεγχόµενη πολιτική µπορεί να αντιµετωπίσει την οικονοµία. Τις πραγµατικές αλλαγές προσπαθεί να συλλάβει και η ποίηση, κάτι που ίσως δεν φαίνεται αµέσως. Παράδειγµα, η ποίηση του Καβάφη συνέλαβε µια πραγµατικότητα που σ’ εµάς επήλθε πολύ αργότερα».

Το τελευταίο διάστημα ζήσαμε τόσο έντονα κρισιακά φαινόμενα που αναρωτιέμαι τι ρόλο θα είχε η ποίηση μέσα σε όλα αυτά. Μήπως είναι μια πολυτέλεια, το χαβιάρι μιας ελίτ;

«Η ποίηση παίζει έναν µεγαλύτερο ρόλο από ό,τι πιθανώς και εµείς οι ίδιοι υποπτευόµαστε. Ο φίλος ελληνοϊταλός εκδότης και µεταφραστής Νικόλα Κροτσέτι µού έλεγε ότι στο Internet η λέξη µε τις περισσότερες εισόδους είναι το σεξ, ακολουθεί η λέξη money (χρήµα) και τρίτη κατά σειρά είναι η λέξη poetry (ποίηση). Εκατοµµύρια γράφουν και ελάχιστοι διαβάζουν. Είναι καλό από τη µια µεριά, γιατί γράφοντας ένα ποίηµα απαλλάσσονται από ένα ψυχικό φορτίο, πρόκειται για µια ατοµική και ανέξοδη αυτοψυχανάλυση. Ο κίνδυνος είναι µήπως όλοι αυτοί εκλάβουν αυτή τη δραστηριότητα ως τέχνη. Εκεί µπορείς να πέσεις στην παγίδα, να γίνεις ψώνιο. Oι ποιητές χρειάζεται να διαβάζουν τα ποιήµατά τους στον κόσµο. Η ποίηση µπορεί να συµβάλει στο να ξεπεραστεί ο κατακερµατισµός που µας έχουν επιβάλει».

Στα ποιήματά σας μιλάτε συχνά για τη δράση σας στην Αριστερά. Τι σημαίνεισήμερα το «είμαι αριστερός»; «∆εν υπάρχει σήµερα µόνο µία Αριστερά. Υπάρχουν πολλές Αριστερές, η επαναστατική, η αναρχική, η δηµοκρατική, η µεταρρυθµιστική, οι οποίες µάλιστα συγκρούονται και µεταξύ τους. Αυτά τα επίθετα δεν είναι τυχαία, χαρακτηρίζουν µια προοπτική της καθεµιάς. Για µένα αριστερός σηµαίνει να πιστεύεις στις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, “ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη”, και επιπλέον στην ανθρώπινη αλληλεγγύη, στην κοινωνική δικαιοσύνη και να απορρίπτεις κάθε µορφή δικτατορίας. Αλλά τελικά το τι είναι ο καθένας κρίνεται από την ίδια του τη ζωή και όχι από το τι δηλώνει για τον εαυτό του».

Αρκετά ποιήματά σας μιλάνε για τον θάνατο. Φοβάστε;
«Τον θάνατο πάντα τον φοβόµουν. ∆εν υπήρξα ποτέ άφοβος, ακόµα κι όταν αντιµετώπιζα τον θάνατο. Προσπαθώ µέχρι σήµερα να κατανικώ τον φόβο µου, όχι να τον αρνηθώ, ούτε να τον αγνοήσω. Αλλά, από µια µεριά, ο φόβος είναι χρήσιµος, γιατί χωρίς φόβο δεν βλέπεις τα πράγµατα· αν δεν σε τυφλώσει, µπορεί να σε κάνει δηµιουργικό. Η ποίηση είναι ένας τρόπος να κατανικήσεις τον φόβο, γιατί αναγνωρίζοντας τον εαυτό σου αναγνωρίζεις τον άλλον. Να, χθες σε µια εκδήλωση µε πλησίασε ένας άγνωστός µου και µου είπε “σας ευχαριστώ, ένας στίχος σας µε βοήθησε σε µια δύσκολη στιγµή της ζωής µου”. Εκεί νιώθεις ότι και η ποίηση σε κάτι χρησιµεύει».

Ποιος ήταν ο στίχος αυτός; «∆οκίµασα και την εκδίκηση, πάλι εγώ ήµουν ο χαµένος».

Η ΤΕΧΝΗ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΡΙΣΗΣ

Να επιτευχθεί η επικοινωνία και η αλληλεγγύη των ανθρώπων

Η κρίση μπορεί να μας βγάλει σε κάτι καλό;

«Το τι είναι καλό για το µέλλον συζητιέται. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι το καλό µέλλον είναι να επανέλθουµε στην κατάσταση όπου µια οικογένεια είχε τέσσερα αυτοκίνητα και οκτώ κινητά, τότε πλανώνται πλάνην οικτράν. Το καλύτερο είναι να εξασφαλιστεί η αξιοπρεπής διαβίωση όλων αλλά και να επιτευχθούν η επικοινωνία και η αλληλεγγύη των ανθρώπων. Η αλληλεγγύη που πραγµατώνεται χωρίς ανταλλάγµατα, και µάλιστα αυτή που γίνεται και ανάµεσα σε ανθρώπους µε διαφορετικές ιδέες, πρακτικές, αντιλήψεις. Το τελευταίο είναι και το πιο δύσκολο. Σκέφτοµαι ότι ίσως η κρίση στενεύοντας τις δυνατότητες της καταναλωτικής διασκέδασης ωθήσει τους ανθρώπους να ανακαλύψουν τη γοητεία και την απόλαυση της τέχνης. Υπάρχει το παράδειγµα της Κατοχής, µε την πνευµατική δραστηριότητα, τα θέατρα γεµάτα κόσµο κτλ.».

*από το ΒΗΜΑ της Κυριακής - http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=431016&h1=true

Ο Βαν Γκογκ δεν αυτοκτόνησε, υποστηρίζουν βιογράφοι του Ολλανδού ζωγράφου

2011-10-18T07:03:00.000-07:00

Οι συγγραφείς του βιβλίου «Βαν Γκογκ: Η Ζωή» υποστηρίζουν ότι, αντίθετα με ότι πιστεύουν οι περισσότεροι, ο διάσημος ζωγράφος δεν αυτοκτόνησε, αλλά τον πυροβόλησαν κατά λάθος δύο αγόρια.

Ο Στίβεν Νάιφε και ο Γκρέγκορι Γουάιτ Σμιθ μελέτησαν επί δέκα χρόνια, με τη βοήθεια περισσότερων από 20 ερευνητών και μεταφραστών.Ο Ολλανδός ζωγράφος έμενε το 1890 σε ένα πανδοχείο στην περιοχή, Οβέρ συρ Ουάζ και σκόπευε να ζωγραφήσει χωράφια με συτάρι.Η ιστορία θέλει τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ να αυτοπυροβολείται σε ηλικία 37 ετών, ωστόσο, οι δύο βιογράφοι θεωρούν ότι ο Βαν Γκογκ δεν αυτοκτόνησε, αλλά ο θάνατός του οφειλόταν σε ατύχημα. Οι βιογράφοι υποστηρίζουν ότι δύο αγόρια με ένα «ελαττωματικό όπλο» τον πυροβόλησαν και ότι ο ίδιος αποφάσισε να αναλάβει την ευθύνη.Δηλώνουν ότι η σφαίρα εισήλθε στην κοιλιά του Βαν Γκογκ από μία περίεργη γωνία -όχι ευθεία όπως θα περίμενε κανείς σε αυτοκτονία.Οι δύο συγγραφείς μελέτησαν περισσότερα από 28.000 έγγραφα. «Αυτά τα δύο αγόρια, ένα από τα οποία φορούσε κοστούμι καουμπόη, και είχε ένα ελαττωματικό όπλο με το οποίο έκανε τον καουμπόη, έπιναν εκείνη την ώρα με τον Βίνσεντ (Βαν Γκογκ)» αναφέρουν οι συγγραφείς.Σύμφωνα με τον Στίβεν Νάιφε, η «κατά λάθος δολοφονία» είναι ένα πολύ πιο πιθανό σενάριο.Ο Γκρέγκορι Γουάιτ Σμιθ, από την πλευρά του, δήλωσε ότι ο Βαν Γκογκ δεν επιζητούσε «ενεργά» τον θάνατο, αλλά όταν «αυτός εμφανιζόταν ως πιθανότητα, τον αγκάλιαζε». Πρόσθεσε ότι αυτό συνέβαινε επειδή ο ζωγράφος θεωρούσε τον εαυτό του βάρος για τον αδελφό του που τον στήριζε οικονομικά.Το Μουσείο Βαν Γκογκ στο Άμστερνταμ ανέφερε ότι αυτό που υποστηρίζουν οι δύο συγγραφείς είναι «ενδιαφέρον» και «δραματικό».

Ο διευθυντής του μουσείου, Λέο Γιάνσεν, δήλωσε, πάντως, ότι «πολλές ερωτήσεις παραμένουν αναπάντητες» και τόνισε ότι θα ήταν «πρόωρο» να αποκλείσει κανείς το ενδεχόμενο της αυτοκτονίας.

ΤΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ.

2011-10-12T14:43:00.000-07:00

(Ηλία Σιδηρόπουλου)

Το ρεμπέτικο, τόσο ως τραγούδι, όσο και σαν κοινωνικό ρεύμα και στάση ζωής ,γεννήθηκε και διαμορφώθηκε ,τα πρώτα χρόνια της ζωής του, σ έναν κόσμο που ζούσε στο περιθώριο και στον κοινωνικό αποκλεισμό .

Η άρνηση του ρεμπέτη να αποδεχτεί τον μικροαστικό καθωσπρεπεισμό της εποχής του τον έφερνε πάντα σε ρήξη με την εξουσία και τους μηχανισμούς της . Συνέπεια αυτής της ρήξης ήταν οι συχνές συλλήψεις των ρεμπέτηδων απ την αστυνομία ,οι εξορίες τους και οι φυλακίσεις .

Στους στίχους των τραγουδιών τους, οι ρεμπέτες ,στολίζουν με πικρόχολους και βαρείς χαρακτηρισμούς και προσφωνήσεις τους αστυνομικούς και τους δεσμοφύλακες.

(Μπάτσοι, καρακόλια ,μαύροι, τζουτζέδες κτλ )

Επίσης με ακόμα μελανότερα χρώματα και ακόμα πιο γλαφυρές προσφωνήσεις περιγράφουν την φυλακή.

(ψειρού, σκολιό, σίδερα, στρουγκού, γκιστάνι, κολλέγιο, χάψη, στενή, τζέλα κτλ ).

Τα πρώτα ρεμπέτικα της φυλακής αποκαλούνταν «μουρμούρικα». Είναι τραγούδια γραμμένα μέσα στην φυλακή από κατάδικους που τραγουδιόνταν αρχικά με συνοδεία αυτοσχέδιων και μικρών σε μέγεθος μουσικών οργάνων. Αυτά τα τραγούδια διαδίδονταν από φυλακή σε φυλακή και τα σιγομουρμούριζαν οι κρατούμενοι.

Αργότερα ,κυρίως όταν το ρεμπέτικο έπαψε να ανήκει μόνο στο περιθώριο, γράφτηκαν πολλά τραγούδια με αναφορές στην φυλακή ,στους τσακωμούς και στις ,πάντα άδικες για τους ρεμπέτηδες, συλλήψεις κουτσαβάκηδων .

Στους στίχους των προπολεμικών αυτών τραγουδιών δεν υπάρχει καμιά μεταμέλεια απ τον φυλακισμένο ακόμα και αν έχει διαπράξει το βαρύτερο έγκλημα. Πάντα φταίει η κοινωνία, η ραδιουργία της γυναίκας, τα ψέματα των μπάτσων και των μαρτύρων, η αδυναμία του προέδρου στο δικαστήριο να καταλάβει το δίκιο του.

Είναι η φάση που το ρεμπέτικο δείχνει μια αφελή ολοκληρωτική άρνηση απέναντι στους αστικούς νόμους έχοντας ακόμα σε μεγάλο βαθμό την νοοτροπία των παλιών κουτσαβάκηδων της πλατείας του ψυρρή που θεωρούσαν τιμή για αυτούς τα χρόνια καταδίκης τους.

Μετά τον πόλεμο κυρίως, αλλά και κατά την δικτατορία του Μεταξά, ο συγχνωτισμός ρεμπέτηδων και πολιτικών κρατούμενων στις φυλακές αλλάζει την στάση των λαϊκών δημιουργών απέναντι στην φυλακή ,το έγκλημα και το αστικό δίκαιο.

Τα τραγούδια από εκείνη την εποχή και μετά ,παρουσιάζουν διάθεση μετάνοιας, ανάληψη της όποιας ευθύνης, αυτοκριτική και πικρία. Γράφονται επίσης πολλά τραγούδια συμπαράστασης στους πολιτικά εξόριστους και φυλακισμένους .

Ας ακούσουμε και κυρίως ας σχολιάσουμε ,κάποια απ τα γνωστότερα λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια της φυλακής.

(Κάντε κλικ στα link με τον τίτλο του τραγουδιού ,για να τα ακούσετε)

ΔΥΟ ΜΑΓΚΕΣ ΜΕΣ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ

Συνθέτης-στιχουργός : Κώστας Τζόβενος

Πρώτη εκτέλεση : Ρίτα Αμπατζή (1934)

09-ΒΡΕ ΜΑΓΚΕΣ ΔΥΟ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ- [ Ρ.ΑΜΠΑΤΖΗ [Κ.ΤΖΟΒΕΝΟΥ} ]-[1935]

Το τραγούδι εξιστορεί την επίσκεψη δυο σερέτηδων (νταήδων) κρατούμενων στον διευθυντή της φυλακής. Ούτε λίγο ,ούτε πολύ ,οι κρατούμενοι προσπαθούν να αποσπάσουν την εύνοια του διευθυντή τάζοντας του μπεσκιέσια μετά την αποφυλάκισή τους.

Με αφορμή τον στίχο «θα σου ξηγηθώ μπαγιόκο» ας δούμε την προέλευση και της σημασία της λέξης που χρησιμοποιούσαν οι ρεμπέτηδες. Μπαγιόκο σήμαινε πολλά λεφτά μαζεμένα και μπαγιοκλής ήταν ο πλούσιος ,ο ματσωμένος. Η λέξη προέρχεται πιθανόν απ την ιταλική baiocco. Το baiocco ήταν νόμισμα μικρής αξίας του κρατιδίου του βατικανού. Χαρακτηριστική η έκφραση ,που πέρασε και στην σύγχρονη Ιταλική γλώσσα, «Non balere un baiocco» δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση ,δεν αξίζεις ούτε δεκάρα.

Επίσης ακούμε την έκφραση «κάνε μόκο». Κάνε μόκο σήμαινε κάτσε ήσύχος, λούφαξε, μην λες κουβέντα. Το μόκο ήταν μια ιδιωματική ονομασία για το αφιόνι (afyon στα τούρκικα),δηλαδή το χασισέλαιο .Κάποτε συνηθίζονταν να δίνουν λίγες σταγόνες μόκο στα μωρά όταν βγάζαν δόντια .Τα μωρά σταματούσαν αμέσως κάθε κλάμα ή γκρίνια. Έτσι προέκυψε η έκφραση κάνε μόκο των ρεμπέτηδων.

Η ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ

Αντώνη Κωστή (Κώστα Μπέζου) 1931

Η ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ- [ΚΩΣΤΗΣ {ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ} ]-[1931]

Χαρακτηριστικότατο δείγμα της εποχής που οι ρεμπέτες θεωρούσαν τιμή τα χρόνια καταδίκης τους. Η φυλακή εκτός από μεγάλο σχολείο, παρουσιάζεται και σαν το μέρος όπου καταλήγουν όλοι οι γνήσιοι μάγκες και φυσικά την περνάνε και φίνα.

Τα στοιχεία που συνοδεύουν αυτή την φωνογράφηση ,ήρθαν να προσθέσουν ένα ακόμα μπέρδεμα στο ήδη μυστήριο που υπάρχει σχετικά με την ταυτότητα του ρεμπέτη δημιουργού και ερμηνευτή , Αντώνη Κωστή και στην πιθανότατη ταύτιση του με τον μουσικό και ερμηνευτή του ελαφρού τραγουδιού, Κώστα Μπέζο. Στον δίσκο ,που φωνογραφήθηκε στην Αθήνα το 1931 για λογαριασμό Αμερικάνικης εταιρίας, ως συνθέτης του τραγουδιού αναφέρεται κάποιος ονόματι Scotti ενώ και ο ερμηνευτής αναγράφεται ως Κ. Κωστής και όχι Αντώνης .Το πιθανότερο, βέβαια ,είναι να είναι απλά ένα λάθος στην ετικέτα του δίσκου και μόνο.

ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΟΡΩΠΟΥ

Γιώργου Μπάτη (1934)

ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΟΡΩΠΟΥ- [ Γ.ΜΠΑΤΗΣ {Γ.ΜΠΑΤΗ} ]-[1935]

Ίσως το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι της περιόδου κατά την οποία οι ρεμπέτηδες απλά έβγαζαν άρνηση στον στίχο τους χωρίς ίχνος μεταμέλειας ή χωρίς να καταδεχτούν να παραπονεθούν για τις συνθήκες ζωής στην φυλακή. Η φυλακή μοιάζει σαν παράδεισος για τον σκληραγωγημένο μάγκα που κατά κανόνα είναι εκεί από σκευωρία.

Δημιουργός του τραγουδιού ο δημοφιλόσοφος, τεκετζής, παλιατζής και δημιουργός της Ξακουστής Τετράδος του Πειραιά, Γιώργος Μπάτης ή Αμπάτης ,κατά κόσμον Γεώργιος Τσωρός . Ερμηνεύει ο ίδιος ,με την χαρακτηριστική φωνή του και το γνωστότατο παίξιμο του μπαγλαμά του. Στο μπουζούκι είναι ο θρυλικός Ανέστης Δελιάς ,ο «Αρτέμης» της ξακουστής τετράδας.

Οι φυλακές του Ωροπού ήταν ,μαζί με τις φυλακές του Μεντρεσέ και αυτές του Συγγρού ,οι συχνότεροι τόποι περιορισμού των περιθωριακών στοιχείων της εποχής(πρεζάκηδες, χασικλήδες, λαθρέμποροι, σωματέμποροι, μαχαιροβγάλτες κ.α.). Πριν μετατραπεί σε αγροτικές φυλακές το κτήριο ,δωρεά και αυτό του Συγγρού, στέγαζε το Αμαλίειο ορφανοτροφείο. Κατά την εφταετία της χούντας των συνταγματαρχών, χρησιμοποιήθηκε ως χώρος κράτησης πολιτικών κρατουμένων . Ανάμεσα τους και ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης .

ΜΕΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΟΥ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ

Αγνώστου συνθέτη. Ερμηνεύει η Μαρίκα Παπαγκίκα (1927)

ΜΕΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΟΥ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ- [Μ.ΠΑΠΑΓΚΙΚΑ {ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ} ]-[1926]

Απτάλικο ζεϊμπέκικο με βιολί, τσέλο, τσέμπαλο και καστανιέτες .Δημιουργήθηκε από σκόρπια δίστιχα μουρμούρικων τραγουδιών και φωνογραφήθηκε στην Αμερική τον Νοέμβρη του 1927.

Η φυλακή του Συγγρού βρίσκονταν στον Ταύρο, στις τρεις γέφυρες, στην οδό Χαμοστέρνας.

Τραγούδι με τον ιδιο τίτλο αλλά διαφορετικό στίχο έχει ερμηνεύσει και ο Αντώνης Νταλγκάς.

( (Δίσκος Columbia DG-208 / 1931 Συνθ.: Αντώνης Διαμαντίδης, Τραγ.: Αντ. Νταλγκάς)

ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕ

Σώσου Ιωαννίδη (Σ. Ψυρριώτη), Αιμίλιου Σαββίδη (, Βοσπορινού, Σαβαϊμ)

Ερμηνεύει ο Γιώργος Παπασιδέρης (1934)

ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕ- [ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΔΕΡΗΣ {ΒΟΣΠΟΡΙΝΟΥ &Σ.ΨΥΡΙΩΤΗ} ]-[1935]

Το τραγούδι ,αν και γράφτηκε το 1934,ξεφεύγει από όσα είχαμε αναφέρει για τα ρεμπέτικα της φυλακής που γράφτηκαν εκείνη την εποχή. Η εξήγηση βέβαια είναι απλή. Ο στίχος που μιλά για θρήνο και για πόνο των κρατούμενων, όπως και η μουσική ,γράφτηκαν από δημιουργούς που δεν άνηκαν στον χώρο του ρεμπέτικου. Ο Σαβαίμ Βοσπορινός ,μάλιστα,δεν είναι άλλος απ τον πολέμιο του ρεμπέτικου Αιμίλιο Σαββίδη.

Το Φρούριο του Επταπυργίου, γνωστό και με την οθωμανική ονομασία Γεντί Κουλέ, βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο των τειχών της Θεσσαλονίκης, εντός της Ακρόπολης. Αποτελείται από δύο ενότητες: το βυζαντινό φρούριο, το οποίο συνθέτουν δέκαπύργοι με τα μεταξύ τους μεσοπύργια διαστήματα και τον περίδρομο, καθώς και τα νεότερα κτίσματα των φυλακών, που έχουν κτιστεί εντός κι εκτός του φρουρίου. Οι πύργοι της βόρεια πλευράς αποτελούν τμήματα του παλαιοχριστιανικού τείχους της Ακρόπολης, ενώ αυτοί της νότιας προστέθηκαν πιθανότατα κατά τους μεσοβυζαντινούς χρόνους, σχηματίζοντας τον κλειστό πυρνα του φρουρίου. Ο μεσαίος πύργος της εισόδου κατασκευάστηκε το 1431 από τον Τσαούς Μπέη, πρώτο διοικητή της Θεσσαλονίκης μετά της άλωσή της.
Γύρω στο 1890 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως ανδρικές, γυναικείες και στρατιωτικές φυλακές. Ο εσωτερικός χώρος αναδιαμορφώθηκε και προστέθηκαν εγκαταστάσεις και εξωτερικά του κτηρίου. Το 1989 οι φυλακές μεταφέρθηκαν και το Επταπύργιο αποδόθηκε στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Πολιτισμού.
.Αν και σημερινό μνημείο το Επταπύργιο, δύσκολα θα καταφέρει να ξεκολλήσει από πάνω του την ιστορική ταμπελίτσα της κακουχίας και της βίας που το συνοδεύει από το παρελθόν του.

Οι φυλακές του Γεντί Κουλέ έχουν σημαδευθεί από πολλά ρεμπέτικα τραγούδια, καθώς πολλοί συνθέτες τραγούδησαν για τους καημούς των φυλακισμένων.
Δραπέτης του Γεντί Κουλέ
http://www.youtube.com/watch?v=OLwAvkbYbXk
(Τα κάστρα του Γεντί κουλέ)
Στίχοι: Γιώργος Μητσάκης
Μουσική: Γιώργος Μητσάκης
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Γιουλάκης

ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕ – ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ
http://www.youtube.com/watch?v=F1lq6NtNZPY&feature=related
Μητσάκη-Χρυσίνη
Μπουζούκι παίζει ο Γιώργος Μητσάκης
Ηχογράφηση Σεπτέμβριος 1956

ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ Ο ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕΣ» του Σαράντη Κοτομάτη :
http://www.youtube.com/watch?v=j0-E6eVDdlk

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΡΓΙΛΕ

Βαγγέλη Παπάζογλου . Στελλάκης Περπινιάδης (1935)

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΡΓΙΛΕ (ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ)- [ΣΤΕΛΛΑΚΗΣ {Β.ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ} ]-[1934]

Καρσιλαμάς που πιθανόν αναφέρεται στο γεντί κουλέ της Κωνσταντινούπολης και όχι σ αυτό της Θεσσαλονίκης.

Του τραγουδιού προηγείται ο ακόλουθος διάλογος μεταξύ Βαγγέλη Παπάζογλου και Στελλάκη Περπινιάδη:

-Γεια σου φίλε μου Στελλάκη
-Γεια και χαρά σου Βαγγέλη μου
-Τι ειν’ αυτό που κρατάς;
-Αργιλές.
-Αργιλές;
-Αμ, τι ήθελες να κρατώ, κανένα υπερωκεάνειο; -Μα αιωνίως μωρ’ αδερφέ μου Στελλάκη, όποτ’ έρθω να σε βρω, όλο με τον αργιλέ στα χέρια σε βρίσκω!
-Α, φίλε μου Βάγγο, έχεις δίκιο. Αλλά αν ήξερες κι εσύ τα ντέρτια και τα βάσανα που ‘χω, δε θα μ’ αδικούσες ποτέ! Άκου τα μωρ’ αδερφέ μου Βάγγο, να με παρηγορήσεις.

ΓΙΑΦ- ΓΙΟΥΦ

Μαρίκα Παπαγκίκα (1928)

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΜΕ ΒΑΛΑΝΕ- [Μ.ΠΑΠΑΓΚΙΚΑ {ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ} ]-[1928]

Στην ετικέτα του δίσκου αναγράφεται, ίσως για πρώτη φορά η λέξη ρεμπέτικα, σε φωνογράφηση της Αμερικής. Το δίστιχο «πορτοκαλιά εφύτεψα στην φυλακή σαν μπήκα
και πορτοκάλια έφαγα κι ακόμα δεν εβγήκα» λέγεται πως βρέθηκε γραμμένο σε κελί του Μεντρεσέ.

ΟΙ ΔΥΟ ΣΕΡΕΤΕΣ

Μανώλη Χρυσαφάκη με τους Αντώνη Νταλγκά-Ζαχαρία Κασιμάτη (1933)

ΟΙ ΔΥΟ ΣΕΡΕΤΕΣ- [ ΑΝ.ΝΤΑΛΚΑΣ~ΖΑΧ. ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ {ΕΜ.ΧΡΥΣΑΦΑΚΗ} ]-[1932]

Το τραγούδι του Μικρασιάτη συνθέτη Μανώλη Χρυσαφάκη (φυστιξής),περιγράφει τον καυγά δυο σερέτηδων (νταήδων) στην φυλακή. Ο όρος σερέτης προέρχεται απ την τούρκικη λέξη sirret που σήμαινε κυριολεκτικά ,πρόστυχος, αλλά στην καθομιλουμένη ονόμαζαν έτσι τους προστάτες ή μπράβους των οίκων ανοχής.

ΕΠΙΑΣΑΝΕ ΤΟΝ ΜΠΑΤΗ

Γιώργου Ροβερτάκη – Αιμίλιου Σαββίδη

Γιώργος Κάβουρας (1936)

ΕΠΙΑΣΑΝΕ ΤΟΝ ΜΠΑΤΗ -[Γ.ΚΑΒΟΥΡΑΣ {Γ.ΡΟΒΕΡΤΑΚΗ &ΑΙΜΙΛΙΟΥ ΣΑΒΒΙΔΗ} ]

Οι στίχοι του τραγουδιού είναι κατά πάσα πιθανότητα προϊόν φαντασίας του Αιμίλιου Σαββίδη. Ο Μπάτης δεν ήταν σίγουρα φυλακόβιος . Είχε κάτι μικρές καταδίκες αλλά ποτέ βαριές ποινές. Η γνωστή φωτογραφία που δείχνει την σύλληψη του Μπάτη, φαίνεται μάλλον μεταγενέστερη και πιθανώς πλαστή.

ΑΝΤΙΛΑΛΟΥΝΕ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

Μάρκου Βαμβακάρη (1935)

ΑΝΤΙΛΑΛΟΥΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ -[Μ.ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ {Μ.ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ} ]

Ζεϊμπέκικο του Μάρκου. Οι στίχοι προϋπήρχαν με την μορφή δίστιχων σε μουρμούρικα τραγούδια. Ο ρεμπέτης Τάκης Μπίνης , λέει στην βιογραφία του αναφερόμενος στο τραγούδι : »Για ν’ αντιλαλούν οι φυλακές πρέπει να είναι απέναντι η μία στην άλλη, αλλιώς δεν έχει λογική. Ούτε μεταφορικά. Δε γράφαμε εμείς τέτοια …μεταφορικά». Και συμπλήρωνε ότι κάποιοι παλιοί το έλεγαν το τραγούδι σωστά, δηλαδή «…το Μπούρτζι και το Ιτς Καλέ…» .

Ο Μάρκος σωστά για λόγους μουσικότητας άλλαξε το ν στίχο .Το Ιτς Καλέ (Ακροναυπλία) γίνεται Γεντί Κουλέ. Για τον ίδιο λόγο το Γεντί ,αναφέρεται ως ο Γεντί Κουλές.

Τα «Παραπήγματα» ήταν στρατιωτικές φυλακές στο δρόμο Βασιλίσσης Σοφίας.

Ο ΙΣΟΒΙΤΗΣ

Μάρκου Βαμβακάρη (1936)

Ο ΙΣΟΒΙΤΗΣ -[Μ.ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ {Μ.ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ} ]

Αν και ο Μάρκος δεν πήγε φυλακή, όμως έγραψε γι’ αυτή μερικά αριστουργηματικά τραγούδια. Το χασάπικο «Ισοβίτης», το 1936 . Στα 1975 το τραγούδησε σε δίσκο και ο Γιάννης Κυριαζής.

Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτό το ρεμπέτικο, γιατί περιέχει όλα τα χαρακτηριστικά των τραγουδιών με θέμα την φυλακή που περιγράψαμε στην εισαγωγή μας.

Για όλα φταίει η ραδιουργία της γυναίκας. Η καταδίκη του είναι πλάνη ,άσχετα αν πράγματι διέπραξε τον ξυλοδαρμό ,μιας και είχε δίκιο που τον έδειρε. Ελπίζει σε έφεση ενώ γνωρίζει ότι την εποχή εκείνη το να ξυλοφορτώσεις έναν Χίτη ( Αναφορά σε γνωστούς ακροδεξιούς της ομάδας «Χ» πριν και κατά την δικτατορία του Μεταξά ,και δοσίλογους των ταγμάτων ασφαλείας επί κατοχής ) σου εξασφάλιζε το λιγότερο πολλά χρόνια φυλακής .

Να σημειώσουμε επίσης την αναφορά του Φράγγου στον Έκτορα και τον Αχιλλέα .

ΤΑ ΜΑΝΤΑΛΑ

Βασίλη Τσιτσάνη .

Πρώτη εκτέλεση με τους , Δ. Χρήστου και την Ευαγγελία Μαρκοπούλου το 1950

ΤΑ ΜΑΝΤΑΛΑ – Β.ΤΣΙΤΣΑΝΗ

Το ζεϊμπέκικο αυτό γράφτηκε την εποχή που οι διώξεις , οι φυλακίσεις και οι εξορισμοί βρίσκονταν στο αποκορύφωμα τους στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Αγαπήθηκε και τραγουδήθηκε πολύ απ τον κόσμο ,όπως και τα «Της Γερακίνας Γιος» και «Βαριά χτυπούν τα σήμαντρα» του ίδιου δημιουργού.

ΜΕΣ ΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ (Ένας λεβέντης ξαγρυπνά )

Μπάμπη Μπακάλη με τους Π. Γαβαλά και Μαίρη Τζάνετ, το 1955

ΕΝΑΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΞΑΓΡΥΠΝΑ- [Π.ΓΑΒΑΛΑΣ {ΜΠ.ΜΠΑΚΑΛΗ & Κ.ΒΙΡΒΟΥ} ]

Ίσως το πιο ξεκάθαρο σε στίχο τραγούδι συμπαράστασης στους πολιτικούς κρατούμενους.

«Ένας λεβέντης ξαγρυπνά
στο σκοτεινό κελί του,
μες στα μπουντρούμια τα φριχτά
τον ‘ρίξαν οι εχθροί του.»

Το μυστήριο με τον Μπάμπη Μπακάλη είναι ,ότι ενώ έγραψε τραγούδια συμπαράστασης σους φυλακισμένους κομμουνιστές όπως αυτό και το «Συρματοπλέγματα Βαριά», έγραψε και τραγούδια που τους κατηγορούσαν όπως το «Ο Ανταρτόπληκτος» .

ΝΥΧΤΩΣΕ ΧΩΡΙΣ ΦΕΓΓΑΡΙ

Σπ. Περιστέρη – Απόστολου Καλδάρα με την Στέλλα Χασκίλ (27/2/1947)

ΝΥΧΤΩΣΕ ΧΩΡΙΣ ΦΕΓΓΑΡΙ- [ ΣΤΕΛΛΑ ΧΑΣΚΗΛ {ΑΠ.ΚΑΛΔΑΡΑ} ]-[1947]

Για αυτό το τραγούδι σταθμό στην ιστορία του λαϊκού μας τραγουδιού ,θα δανειστώ τα σχόλια του συγγραφέα και ερευνητή Σάκη Παπίστα απ το βιβλιο του «ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ 1940 – 1949″

1. Τραγούδι-σταθμός στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, που το έγραψε ο Απ. Καλδάρας σε ηλικία 21 ετών, σε συνεργασία με τον έμπειρο δημιουργό Σπύρο Περιστέρη και αποτυπώνει τις σκληρές συνθήκες της εμφύλιας αντιπαράθεσης, που εκδηλώθηκε φανερά πλέον με την εξέγερση του Δεκέμβρη του 1944, μετά την απόφαση των Άγγλων να «καθαρίσουν» το ελληνικό τοπίο από τους διαφω-νούντες με αυτούς.
2. Ο νεαρός τότε Απόστολος Καλδάρας (1923 – 1990), συγκινημένος από τις πρώτες συλλήψεις και καταδίκες αριστερών αγωνιστών, λόγω της εξέγερσης, θα καταφέρει, μετά από αυτολογοκριτικές παρεμβάσεις, να περάσει στη δισκογραφία ένα από τα ωραιότερα και πλέον αποκαλυπτικά τραγούδια της εμφυλιακής περιόδου, το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι», που θα γίνει κι αυτό -όπως και το «Κάποια μάνα αναστενάζει» των Τσιτσάνη – Μπακάλη- σύμβολο ενότητας του ελληνικού λαού.
3. Ο Καλδάρας ανήκε στον ιδεολογικό και πολιτικό χώρο της Αριστεράς, όπως εξ’ άλλου και το μεγαλύτερο μέρος της Θεσσαλίας. Υπήρξε οπαδός και τροφοδότης του ΕΛΑΣ από τον καιρό που το Γενικό Στρατηγείο του είχε εγκατασταθεί στα Τρίκαλα.
4. Το τραγούδι χρησιμοποιεί τον κώδικα σκοταδιού – φωτός για να απεικονίσει παραστατικά τη νέα τυραννία που επικράτησε στη χώρα, αμέσως μετά τη γερμανική Κατοχή και την ανελευθερία που ακολούθησε και οφείλεται στην αγγλοαμερικανική επέμβαση και που τελικά μας οδήγησε για τα καλά στον ολέθριο Εμφύλιο Πόλεμο.
5. Η τότε κυβέρνηση -μέσω της επιτροπής λογοκρισίας- απαγόρευσε το τραγούδι γιατί μιλούσε για τα βάσανα του φυλακισμένου.
6. Ο Απόστολος Καλδάρας, σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, αφηγείται σχετικά με το τραγούδι: «Ήταν λίγο μετά τη γερμανική κατοχή. Τότε που οι διώξεις, οι εκτελέσεις, οι εκτοπίσεις των αριστερών ήταν καθημερινό φαινόμενο. Ήμουν τότε στη Θεσσαλονίκη, κι ένα σούρουπο βλέπω στα κάστρα του Γεντί Κουλέ μερικές σιλουέτες κρατουμένων. Αυτό ήταν! Έτσι γράφτηκε το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι».
7. Κατά μια δική μου πληροφορία, που έχω στο προσωπικό μου αρχείο εδώ και πολλά χρόνια, ο Καλδάρας, έγραψε το τραγούδι για τον Θεσσαλονικιό φίλο του οργανοπαίκτη ρεμπέτη Χρήστο Μίγκο, που την εποχή εκείνη ήταν κρατούμενος στις Νέες Φυλακές της οδού Κασσάνδρου της Θεσσαλονίκης.
8. Τέλος, σε συνέντευξη του ίδιου του δημιουργού προς τον Παναγιώτη Κουνάδη, το φθινόπωρο του 1989, αναφέρονται όλες οι λεπτομέρειες σχετικά με την ιδέα της δημιουργίας του τραγουδιού. Λέει λοιπόν ο Καλδάρας: «Αυτό το τραγούδι το ‘χα εμπνευστεί από μια μικρή ιστοριούλα. Τότε ήμουν στη Θεσσαλονίκη, με την πρώτη κυβέρνηση του Οκτώβρη του 1944. Μετά το Δεκέμβρη αρχίσαν οι πρώτες συλλήψεις των αριστερών, των κομμουνιστών, που τους πιάναν και τους κλείναν στο Γεντί Κουλέ. Εγώ τότε είχα ένα φίλο με τον οποίο συνεργαζόμαστε, στα διάφορα κουτούκια εκεί πέρα, ονόματι -καλή του ώρα κι αυτός πέθανε, Θεός σχωρέστον- τον Μίγκο. Τον Χρήστο τον Μίγκο. Αυτός καθόταν στην Ακρόπολη επάνω, κάτω από το Επταπύργιο -το Γεντί Κουλέ. Και μ’ έπαιρνε ταχτικά να πάμε να πιούμε κανένα ουζάκι στη γριά, έτσι την έλεγε τη μάνα του. Πίναμε τα ουζάκια, τα λέγαμε. Διάφορα πράγματα για τη δουλειά από δω, από ‘κει. Λοιπόν μια φορά έφυγα, θυμάμαι ήταν σούρουπο κι εκεί που φεύγαμε το βλέπω -δεν ξέρω έτσι κι άλλες φορές το ‘βλεπα. Εκείνη τη φορά μου ‘κανε εντύπωση πως ήταν σούρουπο, η βραδιά διαφορετική, ποιος ξέρει και βλέπω τη σιλουέτα του Επταπυργίου, των τειχών εκεί πέρα που ήταν οι φυλακές και μου ‘κανε εντύπωση. Κοίτα, τώρα λέω, εκεί μέσα πίσω απ’ τα τείχη αυτά είναι οι φυλακές. Και ‘κει μαζεύουν αυτούς τους ανθρώπους και τους κλείνουν φυλακή. Κι έτσι αυτή η εικόνα μου ‘δωσε την έμπνευση να γράψω το τραγούδι αυτό. Το ‘γραψα τότε στις αρχές του ’45. Μετά τα Δεκεμβριανά, τότε που πιάναν τους αριστερούς θυμάμαι». Σε ερώτηση του Π. Κουνάδη, αν το τραγούδι αυτό ήταν αφιερωμένο σε συγκεκριμένο πρόσωπο, ο Απ. Καλδάρας απάντησε: «Όχι γενικά. Πλην όμως είχε διαδοθεί. Εγώ το ‘πα σ’ ένα-δυό πρόσωπα για ποιο λόγο έγραψα το τραγούδι, αυτοί το ‘παν σ’ άλλους και ούτω καθεξής. Έτσι έκατσα κι έγραψα το τραγούδι αυτό. Αλλά δεν το είχα γράψει όπως είναι στο δίσκο. Ήταν:

Νύχτωσε και στο Γεντί το σκοτάδι είναι βαθύ,
Κι όμως ένα παλληκάρι δεν μπορεί να κοιμηθεί.

Άραγε τι περιμένει όλη νύχτα ως το πρωΐ
Στο στενό το παραθύρι, που φωτίζει το κελλί.

Όχι «Που φωτίζει με κερί». Αυτό δεν λέει τίποτα. Αλλά αναγκάστηκα για τη λογοκρισία να το βάλω έτσι. Ο τρίτος στίχος είναι:

Πόρτα ανοίγει, πόρτα κλείνει, μα διπλό είναι το κλειδί,
Τι έχει κάνει και το ‘ρίξαν το παιδί στη φυλακή.

Και μετά τ’ άλλαξα τελείως, διότι το ‘χε κόψει η λογοκρισία και το ‘βαλα έτσι όπως είναι σήμερα. Και έγινε επιτυχία πάλι και μ’ αυτά τα λόγια».

*από το:

http://mynima-hellas.com/2011/10/%CF%84%CE%B1-%CF%81%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%BB%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%83/

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Στον ιστοριοδίφη Νίκου Ι. Κωστάρα από τα Κακουρέικα Γορτυνίας από τα ταξίδια του στα πέρατα του κόσμου...

2011-10-08T01:52:00.000-07:00

* Πλούσιο σε ύλη με κείμενα, άρθρα αλλά και με αναμνήσεις του ιστοριοδίφη Νίκου Ι. Κωστάρα από τα Κακουρέικα Γορτυνίας από τα ταξίδια του στα πέρατα του κόσμου...

Με συνεργασίες συγγραφέων, ναυτικών αλλά και φίλων του καπετάνιου από την μακρινή Αυστραλία γράφουν για τη ζωή και το συγγραφικό έργο του που δημοσιεύει εδώ και πολλά χρόνια στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο τόσο εδώ όσο και στην αλλοδαπή...

Καλοτάξιδο να είναι όπως λένε και οι ναυτικοί....

* * *

περί αφιερώματος....

Tον καπετάνιο Νικόλαο Κωστάρατον γνωρίζω πάνω από δυο δεκαετίες και παρακολουθώ το συγγραφικό έργο του. Όλααυτά τα χρόνια υπήρξε συνεργάτης της εφημερίδας ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΒΗΜΑ και τα κείμενά τουπλούτιζαν τις σελίδες μας. Παράλληλα κάναμε και εκπομπές στο Δημοτικό ΡαδιόφωνοΜαρκόπουλου, παρουσιάζοντας τη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου, που ταξίδεψεστα πέρατα του κόσμου. Έτσι το καλοκαίρι του 2009 πρότεινα στον καπετάν Νικόλανα κάνουμε ένα αφιέρωμα στο Λογοτεχνικό περιοδικό ΥΦΟΣ για το έργο του.

Η αφορμή δόθηκε από τηδεύτερη συνέντευξη του καπετάνιου στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη που δημοσιεύτηκε στοπεριοδικό «Ναυτική Ελλάδα», στην εφημερίδα Γορτυνία, στο περιοδικό «Έκφραση»και στην εφημερίδα «Έρευνα» Καλλιθέας με τίτλο: «Η ζωή είναι Αγώνας, όχι Φυγή».

Ακολούθησε και τρίτησυνέντευξη και πάλι στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο ΗλίαςΓιαννικόπουλος: «Ο καπετάνιος είναι ένας ακούραστος πνευματικός εργάτης καιμια άγρυπνη συνείδηση του καιρού μας».

Οι συνεντεύξεις αυτές είναιαποστάγματα όλης της βιοθεωρίας του, επιτομή όλων των «πιστεύω» του. Εκείεκφράζονται απερίφραστα όλες οι ιδεολογικές και φιλοσοφικές απόψεις του γιατον άνθρωπο, για τη ζωή, για τον κόσμο. Και κατά τη γνώμη μου τόσο οι συνεντεύξειςόσο και τα κείμενα του καπετάν Νικόλα θα έπρεπε να διαβαστούν από όλους, ειδικάτούτες τις δύσκολες στιγμές που βιώνει το έθνος μας.

Πάνος Σ. Αϊβαλής

εκδότης,δημοσιογράφος

Η νέα ταινία του Woody Allen, “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”

2011-10-06T15:21:00.000-07:00

Η νέα ταινία του Woody Allen, “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” είναι μία ρομαντική κομεντί που εκτυλίσσεται στην Πόλη του Φωτός.

Μια οικογένεια πηγαίνει εκεί για επαγγελματικούς λόγους κι ένα νεαρό ζευγάρι ετοιμάζεται για να παντρευτεί το φθινόπωρο, αλλά ζει καταστάσεις που φέρνουν τα πάνω κάτω στη ζωή του.
Η ταινία αφηγείται το μεγάλο έρωτα ενός νέου άνδρα για μια πόλη, το Παρίσι, και μιλάει για τους ανθρώπους που έχουν την ψευδαίσθηση ότι αν είχαν μιαν άλλη ζωή, διαφορετική από τη δική τους, θα ζούσαν πολύ καλύτερα.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Owen Wilson, Rachel McAdams, Marion Cotillard, Kathy Bates και Carla Bruni.
Σκηνοθεσία: Woody Allen

κυκλοφόρησε το βιβλίο "ΔΙΟΝΥΣΟΣ Η ΑΡΧΑΙΑ ΙΚΑΡΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ" του Θανάση Κυριαζόπουλου, από τις εκδόσεις του περιοδικού ΥΦΟΣ

2011-09-18T11:26:00.000-07:00

Για τον Διόνυσο κυκλοφόρησε το βιβλίο "ΔΙΟΝΥΣΟΣ Η ΑΡΧΑΙΑ ΙΚΑΡΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ" του φιλόλογου Θανάση Κυριαζόπουλου σελίδες 280 από τις εκδόσεις του περιοδικού ΥΦΟΣ τηλέφωνα επικοινωνίας και παραγγελίας είναι τα: 22940 99125 210 8656731 210 6211742 end_of_the_skype_highlighting
Διατίθεται από το Βιβλιοπωλείο "Library"
του Θεόδωρου Θεοδωρόπουλου
Λεωφ. Μαραθώνος 5Α Δροσιά, τηλ. 210 8136572 begin_of_the_skype_highlighting 210 8136572 end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting 210 8136572 begin_of_the_skype_highlighting 210 8136572 end_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting

Λογοτεχνικός Διαγωνισμός διοργανώνει η μη κερδοσκοπική αστική εταιρεία «Διοτίμα και Μούσες»

2011-08-23T08:31:00.000-07:00

Ένα λογοτεχνικό διαγωνισμό στις κατηγορίες Ποίηση, Διήγημα, Παιδική Λογοτεχνία και Θεατρικό Σενάριο, που ίσως ενδιαφέρει και αρκετούς Λέσβιους δημιουργούς, διοργανώνει η μη κερδοσκοπική αστική εταιρεία «Διοτίμα και Μούσες».

Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να στείλουν τα έργα τους μέχρι και τις 9 Σεπτεμβρίου, ενώ η απονομή των βραβείων θα γίνει το Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011, σε μέρος που θα ανακοινωθεί αργότερα.
Η σειρά αξιολόγησης των διαγωνιζομένων γίνεται με σειρά προτεραιότητας, σύμφωνα με την παραλαβή των συμμετοχών από τη Γραμματεία της εταιρείας.
Όσοι ενδιαφέρονται για περισσότερες πληροφορίες, μπορούν να απευθυνθούν στην πρόεδρο της εταιρείας, Μαρία Αρφέ, στο τηλέφωνο 6974-168584 (ώρες γραφείου) ή με e-mail στο maria.arfe@hotmail.gr

23/08/2011

http://www.emprosnet.gr/ArtAndEntertainment/?EntityID=bd8c40b8-4f5e-4653-a9df-5489c74acf83

Έφυγε ο Νίκος Θέμελης....

2011-08-21T10:13:00.000-07:00

Την τελευταία του πνοή άφησε το Σάββατο το απόγευμα ο συγγραφέας και πολιτικός Νίκος Θέμελης σε ηλικία 64 ετών, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947 και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου, στη Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Από το 1981 υπήρξε στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, σε όλη τη μετέπειτα πολιτική του πορεία - στα υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας και τέλος στο Μέγαρο Μαξίμου κατά τη θητεία του ως πρωθυπουργού (1996-2004).

Εργάστηκε επίσης στην Αγροτική Τράπεζα, στο υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του συμβουλίου υπουργών στις Βρυξέλλες.

Στο χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε το 1998. Έγραψε αρκετά μυθιστορήματα («η Αναζήτηση» 1998, «η Ανατροπή» 2000, «η Αναλαμπή» 2003, «για μια συντροφιά ανάμεσά μας» 2005, «μια ζωή, δυό ζωές» 2007, «οι αλήθειες των άλλων» 2008 και «η συμφωνία των ονείρων» 2010) με αναφορές στον ελληνισμό των τελευταίων τριών αιώνων, τόσο στον χώρο της διασποράς όσο και στον χώρο της αναδυόμενης νεοελληνικής αστικής τάξης. Κάποια από τα βιβλία του μάλιστα μεταφράστηκαν στα γερμανικά, τα ιταλικά, τα ρουμανικά και τα τουρκικά.

Το 2000 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, με το Βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού "Διαβάζω" για το μυθιστόρημά του "η Ανατροπή" και με το βραβείο "πρωτοποριακής δημιουργίας - Γιάννος Κρανιδιώτης" στη Λευκωσία το 2009.

*από το: enet.gr, 19:45 Σάββατο 20 Αυγούστου 2011

Παρουσίαση του μυθιστορήματος "Νοματαίος" εκδ.Ωκεανίδα του Βασίλη Κουνέλη στο Λεβίδι

2011-08-07T02:38:00.000-07:00

Παρουσίαση του μυθιστορήματος Νοματαίος του Βασίλη Κουνέλη θα γίνει την Παρασκευή 19 Αυγούστου και ώρα 20.00 μ.μ. στο Λεβίδι Αρκαδίας στο καφενείο «Ευφρόσυνες Γεύσεις». Για το βιβλίο θα μιλήσει ο εκδότης του Αρκαδικού Βήματος Πάνος Αϊβαλής.

James Robertson ο Περιηγητής που αποτύπωσε με το φακό του τις ελληνικές αρχαιότητες

2011-06-24T11:11:00.000-07:00

Σαράντα περίπου χρόνια πριν από την επίσημη εφεύρεση της φωτογραφίας, κάποιοι περιηγητές με τη βοήθεια της camera obscura

προγόνου της φωτογραφικής μηχανής, «φωτογράφισαν» ελληνικές αρχαιότητες και μετέφεραν τις εικόνες στις χώρες τους.Ένας από αυτούς τους διακεκριμένους περιηγητές που αποτύπωσαν με το φακό τους τις ελληνικές αρχαιότητες ήταν ο JamesRobertson. ORobertson καταγόταν από τη Σκωτία και ξεκίνησε ως χαράκτης. Ο Σκώτος φωτογράφος βρέθηκε ως αρχιχαράκτης στην αυλή του σουλτάνου Abdulmecid, στην Κωνσταντινούπολη, στις αρχές της δεκαετίας του 1850.

Με έδρα την Πόλη έκανε φωτογραφικές περιοδείες στην Αθήνα το 1853-’54 και το 1856, στα χνάρια των περιηγητών-ζωγράφων του 19^ου αιώνα.

Τριανταοχτώ πρωτότυπες εκτυπώσεις από αυτές τις φωτογραφίες που απεικονίζουν τα μνημεία, φύλακες των μνημείων, φουστανελλοφόρους και επισκέπτες να ποζάρουν ανάμεσα στα μνημεία θα εκτεθούν από τη Δευτέρα στο κεντρικό κτίριο του Μουσείου Μπενάκη.Οι φωτογραφίες αποτελούν, εκτός από ένα εξαιρετικό δείγμα πρώιμης φωτογραφικής τέχνης, αδιάψευστους μάρτυρες των καταστροφών που είχαν υποστεί τα μνημεία.

*από το: http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=23335&category_id=86

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ Τρίτη 21 Ιουνίου Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: ΖΟΡΜΠΑΣ

2011-06-16T01:29:00.000-07:00

Τρίτη 21 Ιουνίου

9:00 μ.μ.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: ΖΟΡΜΠΑΣ

! ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Χώρος: Μ1 – Κεντρική Αίθουσα

Συμπαραγωγή: Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης / Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης

Μίκης Θεοδωράκης (1925)

Ζορμπάς

Ινές Ζήκου: μέτζο σοπράνο

Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης

Μουσική Διεύθυνση: Λουκάς Καρυτινός

Μικτή Χορωδία Θεσσαλονίκης

Με σεριανάει κάθε βράδυ ο Ζορμπάς

στην Ελλάδα, στη Βουλγαρία, στην Πόλη,

σφαλνώ τα μάτια και βλέπω.

Ν. Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Παράλληλες δράσεις

Την ημέρα της συναυλίας σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας θα γιορτάσει την Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής με μια σειρά από συναυλίες στους χώρους του Μεγάρου, οι οποίες θα "οδηγήσουν" τον κόσμο στη συναυλία του Ζορμπά.

Αναλυτικά:

1) Η Ορχήστρα Εγχόρδων του ΤΜΕΤ του Πανεπιστημίου Μακεδονία, θα παρουσιάσει δημοφιλή έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου (Mozart, Elgar, Piazzola, κ.α.) με σολίστ τους Κώστα Ράπτη (bandoneon) και Χρόνη Κουτσουμπίδη (κιθάρα) σε συντονισμό-επιμέλεια του Δημήτρη Χανδράκη. [Φουαγιέ Κεντρικού Θεωρείου / κτίριο Μ1 / 17.30 – 18.00].

2) Τo Σύνολο Παραδοσιακής Μουσικής Φοιτητών "Νέοι Πάνες" θα παρουσιάσει ένα αφιέρωμα στις αστικές πολυεθνικές παραδόσεις του νοτιοβαλκανικού χώρου, με ιδιαίτερες αναφορές στη μακραίωνη μουσική παραγωγή της Κωνσταντινούπολης. Θα ακουστούν αστικής προέλευσης σκοποί, από το Μεσαίωνα

Μάγδα Μυστικού-Καραγιαννιώτου

Δημοσιογράφος – ΕΔΣΤΕ

Εικαστικός συντάκτης

http://www.karagianniotou-mustikou.com/

ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΠΤΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ

SUPPORTED BY THE HELLENIC MINISTRY OF CULTURE & TOURISM

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ,Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΗΛΙΟΣ

2011-06-11T09:29:00.000-07:00

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ: «Ζωγράφιζε» την ποίηση σε όλες τις γλώσσες

2011-06-11T09:21:00.000-07:00

Ο άνθρωπος των γραμμάτων ανήκει λίγο-πολύ σε όλες τις γλώσσες που άκουσε ή μίλησε, έμαθε ή έγραψε, στους τόπους όλους όπου έζησε ή απλώς επέρασε. Ελληνας της διασποράς και διπλωμάτης ποιητής, ο Σεφέρης από παιδί ακόμη έζησε μεταξύ γλωσσών και πολιτισμών. Ο πατέρας του Στέλιος Σεφεριάδης, ένθερμος αλλά μετριοπαθής δημοτικιστής, βραβευμένος ποιητής, είχε μεταφράσει αρχαίους τραγικούς, τραγούδια του Βύρωνα, σονέτα του Μποντλέρ...

Οπως τα ψάρια κολυμπάνε στο νερό, τα τρία παιδιά του κατέγιναν με την ποίηση και τις γλώσσες. Νομικός γαλλοτραφής σαν τον πατέρα, ο πρωτότοκος Γιώργος έδωσε στην Ελλάδα το πρώτο Νομπέλ: ιστορική στιγμή για τη νεοελληνική παράδοση που έβγαινε από τα στενά όρια της γλώσσας της. Η ποίησή του θα συμβολίζει πάντοτε το άνοιγμα αυτό. Δεν ήταν προϊόν μιας στιγμής, αλλά αποτέλεσμα σύνθετης δραστηριότητας, του τρόπου με τον οποίο στοχάστηκε ως πολιτικός, σφυγμομέτρησε ως κριτικός, ένιωσε ως ποιητής την ελληνική γραμματεία στο πλαίσιο των συναλλαγών της με την ευρωπαϊκή, που ανακάλυπτε τότε ξανά την Ανατολή. Με την όλη του διακειμενική εργασία ο Σεφέρης απέφυγε την αναπαραγωγή των ευρωπαϊκών προτύπων, αλλά και το συμπλεγματικό κλείσιμο στα ξένα ρεύματα. Ποιητής, δοκιμιογράφος, πεζογράφος, ασχολήθηκε επίσης με τη μεταγραφή κειμένων από παλαιότερες μορφές της ελληνικής γλώσσας, με τη μεταφραστική «αντιγραφή» από την αγγλική και τη γαλλική, με τη μεταποίηση στην ελληνική μοντέλων της δυτικής ή της μεσαιωνικής παράδοσης, με τη συγγραφή ποιητικών και κριτικών κειμένων στη γαλλική: αισθητή όψη μιας εσωτερικής πορείας, μακράς κι επίπονης αναζήτησης της δικής του ποιητικής φωνής.

Ελέγχει κάθε σημείο στίξης

Η μεταγραφή της Αποκάλυψης του Ιωάννη και του Ασματος ασμάτων έγιναν με την έμπνευση των ιερών τόπων της Πάτμου ή του ορεινού Λιβάνου και με τη μελέτη προηγούμενων μεταφράσεών τους σε διάφορες γλώσσες και εποχές. Με αφοσίωση σχεδόν μοναστική, σαν εκπλήρωση τάματος, κάθε στίχος προβάλλει στο διαχρονικό και διαγλωσσικό του βάθος: στοίχημα με τον λόγο του Θεού, όχι για να αποσαφηνισθεί ο λόγος αυτός, να εξηγηθεί ή να ερμηνευθεί προς τρίτους, αλλά για να σφυγμομετρηθεί η απήχησή του στην ίδια τη συνείδηση, στον λόγο του Σεφέρη ποιητή. Οπως οι περισσότεροι στίχοι του, οι μεταγραφές φέρουν μια χάρη σαν χειροτέχνημα Βενεδικτίνου, αλλά «δεν πρέπει να θεωρηθούν σαν εργασία οριστική», προλογίζει πράγμα που ισχύει ασφαλώς και για όσες, αποσπασματικές, από κείμενα αρχαίων φιλοσόφων και ποιητών, βρέθηκαν στα συρτάρια του.

Στις Αντιγραφές πάλι ο Σεφέρης αποδίδει με τη δική του παλέτα έργα συγχρόνων. Αντίθετα με τον Παλαμά της Ξανατονισμένης μουσικής ή τον Ελύτη της Δεύτερης γραφής, δεν παρασύρεται ποτέ σε κείμενα των οποίων αγνοεί τη γλώσσα. Αντίθετα, ελέγχει κάθε τροπή της λέξης, κάθε σημείο στίξης, κάθε κρυφή μνήμη των λέξεων. Τα κείμενα που μεταφράζει σε νεανική ή ώριμη ηλικία, πεζά ή ποιητικά, δεν επιλέγονται για να αρέσουν στο κοινό κατά τα γούστα του μεταφραστή, ούτε για να προετοιμάσουν συστηματικά την κοινή γνώμη για την υποδοχή των δικών του στίχων, ακόμη δε λιγότερο για να αποτελέσουν μια μεταφρασμένη ανθολογία σ' ένα πρόγραμμα εκδοτικό. Ολα όμως ατμοσφαιρικά, στο γκρίζο μεταίχμιο της συνείδησης, συντηρούν τον εις εαυτόν μονόλογο του ποιητή ή τον διάλογο κατά τις εκλεκτικές συγγένειες με άλλους ομοτέχνους του: τον Βαλερύ, τον Γέιτς, τον Ελυάρ, τον Πάουντ...

Ετσι, παρ' ότι για τον Σεφέρη «η μετάφραση των ποιημάτων είναι το είδος της γραφής που δίνει τη μικρότερη ικανοποίηση», η μεταφραστική εργασία, σαν γυμναστική, τον δυναμώνει στην ίδια του την τέχνη και τη γλώσσα. Είναι το μέσο για να αναδείξει με δικό του πρωτότυπο τρόπο την ποικιλία, τη χαρακτηριστική διαφορά του ελληνικού στοιχείου στην κοινή υπόσταση μιας οικουμενικής ανθρωπιστικής κουλτούρας: αυτής που μένει όταν κανείς έχει χάσει τα πάντα, κατά τη γνωστή ρήση του Εριό, που συνοδευόταν από τον Σεφέρη όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα πριν από τη λαίλαπα του ναζισμού. Η ενασχόληση με ξένα κείμενα βοηθά τον έλληνα ποιητή να παραλάβει τη σκυτάλη από την προηγούμενη γενιά και να απαντήσει στο δίλημμα της Δύσης, όπως καθοριστικά το είχε διατυπώσει ο Μποντλέρ: «Συγκέντρωση ή εξατμισμός του εγώ, εδώ είναι το παν». Ο ορθολογισμός της καθαρής τέχνης και το παραλήρημα του υπερρεαλισμού είναι εξίσου αναγκαία για αντίσταση στην τυφλή αφομοίωση της γερμανικής μεταφυσικής, στον στείρο νεοκλασικισμό, στη μέθη των μαζών. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο Σεφέρης από τη Μικρά Ασία αναδεικνύεται κατ' εξοχήν μεταφραστής του Τ. Σ. Ελιοτ από τη Μεγάλη Αγγλία (δηλαδή τις ΗΠΑ): δύο Ευρωπαίοι με κοινή σχέση ευθύνης για έναν πολιτισμό που φθίνει. Από την αγγλική στην ελληνική και αντίστροφα αναδεικνύεται άλλωστε μεγάλη συγγένεια βάθους, τουλάχιστον όπως διαμορφώθηκε στη στιχουργική πυκνότητα του μεταπολεμικού 20ού αιώνα.

Στη μέθη της μετάφρασης

Δουλευτής της μετάφρασης, ο Σεφέρης αφέθηκε τακτικά στη λογία μέθη της, παρέμεινε όμως πάντα ποιητής. Οταν μετά το '50 η μεταφραστική του δραστηριότητα περιορίστηκε στις μεταγραφές, ενώ πολλαπλασιάζονταν μεταφράσεις έργων του σε διάφορες γλώσσες, παρατήρησε πως καλύτερη θα ήταν ασφαλώς η κινεζική, απροσπέλαστη για τον ίδιο τον ποιητή. Και εξέφρασε αγαλλίαση όταν ξένοι γύρεψαν να μάθουν ελληνικά για να διαβάσουν τους στίχους του, να γευθούν την πράσινη ή την κλειστή θάλασσα όσοι δεν γνώρισαν παρά τον ωκεανό, να νιώσουν την προσδοκία και την απαντοχή εκείνοι που δεν χρειάστηκε ποτέ να περιμένουν, το κομμάτιασμα της ψυχής και το τραγούδι σακατεμένοαυτοί που δεν είχαν λέξεις για την ψυχή ούτε εμφύλιο σπαραγμό. Ποιητής και όχι μεταφραστής, εν μέρει όμως χάρη στη μεταφραστική πρακτική, εξασφάλισε για τη νεοελληνική γλώσσα μια θέση σημαντική στη διεθνή αγορά ο νομπελίστας που ομολογούσε: «... αφέθηκα πάντα ανοικτός στις επιδράσεις. Κάποτε μ' εμπόδισαν να διατυπωθώ χρόνια ολόκληρα, κάποτε με βοήθησαν...».

* Η κ. Μαρία Τσούτσουρα είναι επίκουρη καθηγήτρια Λογοτεχνικής Μετάφρασης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο.

*από το: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=119765

Εκδήλωση παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

2011-06-02T12:24:00.000-07:00

στο Καφέ – Βιβλιοπωλείο «Έναστρον» Σόλωνος 101,
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011 και ώρα 19.00

Η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών
Γενναδιου 8 και Ακαδημίας, 10678, Αθήνα

Η Εταιρεία Γραμμάτων και Τεχνών
Γλάδστωνος 5, 10677, Αθήνα
και
οι Εκδόσεις//περιοδικό «Ύφος»
Πυθίας 6, Πλατεία Κυψέλη

Έχουν την τιμή να σας προσκαλέσουν στην παρουσίαση
της νέας ποιητικής συλλογής του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Θα απευθύνουν χαιρετισμό:
Παύλος Ναθαναήλ, Πρόεδρος Δ.Σ. ΕΕΛ
Ηλίας Στασινός
Πρόεδρος της Εταιρείας Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών

Την Ποιητική Συλλογή θα παρουσιάσουν:
Δημήτρης Καραμβάλης, Επιτ. Μέλος ΕΕΛ κριτ.λογοτεχνίας, ποιητής
Κώστας Καρούσος, Έφορος Δ.Σ. κριτ. λογοτεχνίας, ποιητής

Ποιήματα θα απαγγείλει η Ντίνα Ρίτσου συγγραφέας, ηθοποιός

Συντονίζει ο Δημοσιογράφος Πάνος Αϊβαλής

Σας περιμένουμε

«Αγνωστη Πελοπόννησος» από τις εκδόσεις «Οξύ»

2011-06-02T03:21:00.000-07:00

;

Ο παράξενος ταξιδιώτης της Πελοποννήσου

Πού βρίσκεται ένα απολιθωμένο φοινικόδασος, η αρχαία βυθισμένη πολιτεία του Ασωπού, αρχαία δωρικά χωριά και ο ελληνικός «Πύργος της Πίζας», το Γεφύρι του Διαβόλου και το αληθινό κάστρο του Ηρακλή; Πρόκειται για μέρη ιδιαίτερα και άγνωστα στο ευρύ κοινό, που επιχειρεί να συστήσει στο κοινό το πρώτο βιβλίο της σειράς «Παράξενος Ταξιδιώτης» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Οξύ») που τιτλοφορείται «Αγνωστη Πελοπόννησος» σε κείμενα και φωτογραφίες Μιλτιάδη Τσαπόγα και θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο της 8ης Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης το Σάββατο 7 Μαΐου, στις 20.00, στο Φιλολογικό Καφενείο (Περίπτερο 13).

Μια ομάδα ανθρώπων ταξίδεψε σ' ολόκληρη την Ελλάδα αναζητώντας μέρη διαφορετικά και λιγότερο γνωστά με σκοπό να προτείνουν ταξίδια πέρα από τα τουριστικά στερεότυπα. Πρώτη στάση σ' αυτήν την ιδιαίτερη διαδρομή η άγνωστη Πελοπόννησος μέσα από θρύλους, αλήθειες και κρυμμένους θησαυρούς, παράξενα φυσικά μνημεία, βυθισμένες πολιτείες και μυστηριώδεις ναούς. Για το βιβλίο θα μιλήσει η πενταμελής συγγραφική ομάδα του «Παράξενου Ταξιδιώτη», την οποία στελεχώνουν οι Νικόλαος Κουμαρτζής, Μηνάς Παπαγεωργίου, Μιλτιάδης Τσαπόγας, Γιώργος Αδαμόπουλος και Δημήτρης Αναστασίου, ενώ θα προλογίσει ο συγγραφέας - ψυχολόγος, Γιώργος Ιωαννίδης.

* από την: *εφημ. | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ: "Έφυγε" έτσι σεμνά όπως έζησε...

2011-05-26T10:53:00.000-07:00

«Έφυγε» ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης σε ηλικία 56 ετών...

2011-05-26T10:50:00.000-07:00

Ο Γιάννης Βαρβέρης

Αθήνα:

Στα 56 του χρόνια και από ανακοπή καρδιάς έφυγε από τη ζωή ξαφνικά, το βράδυ της Τετάρτης, ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης.

Ο Γιάννης Βαρβέρης σπούδασε νομικά, εξέδωσε έντεκα βιβλία ποίησης, καθώς και μεταφράσεις ξένης λογοτεχνίας και αττικής κωμωδίας.

Το 1976 ξεκίνησε να γράφει κριτική θεάτρου και τα κείμενά του έχουν συγκεντρωθεί σε έξι τόμους.

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε ανθολογίες στα αγγλικά, στα γαλλικά, στα γερμανικά, στα ιταλικά, στα ισπανικά και στα ρουμάνικα.

Στα αγγλικά έχει μεταφραστεί από τον Φίλιπ Ραμπ το βιβλίο του «Ο κύριος Φογκ» και στα σερβικά μια επιλογή ποιημάτων του με τον τίτλο «Η πόλη και ο Θάνατος».

Το 1996 του απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Κριτικής - Δοκιμίου. Το 2001 του απονεμήθηκε το Βραβείο Καβάφη για την ποιητική συλλογή «Ποιήματα 1975-1996» (Κέδρος, 2000).

Το 2002 του απονεμήθηκε το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» για την ποιητική συλλογή «Στα ξένα» (Κέδρος, 2001), ενώ το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του ποιητικού του έργου.

από ΑΠΕ-ΜΠΕ

"Σεφέρης και Κύπρος" του Σάββα Παύλου από την Λευκωσία 2000),

2011-05-20T06:48:00.000-07:00

Νάσος Βαγενάς,

Η κυπριακή εμπειρία του Σεφέρη

* Ο κόσμος της Κύπρου είναι για τον Σεφέρη το Κομπραί
της παιδικής του ηλικίας

Το βιβλίο του Σάββα Παύλου Σεφέρης και Κύπρος (Λευκωσία 2000), που είναι το πληρέστερο αναφερόμενο στις σχέσεις του ποιητή με την Κύπρο. Επειδή το σημαντικό αυτό βιβλίο δεν έτυχε στον ελλαδικό χώρο της κριτικής προσοχής που του άξιζε, κρίνω σκόπιμο να το σχολιάσω δι' ολίγων εδώ.

Η πληρότητα του βιβλίου του Παύλου οφείλεται στο γεγονός ότι πραγματεύεται τη σχέση Σεφέρη - Κύπρου αμφίδρομα: εξετάζει, από τη μια, την πρόσληψη της εικόνας της Κύπρου από τον Σεφέρη και την ποιητική αξιοποίηση αυτής της εικόνας στο Ημερολόγιο Καταστρώματος, Γ´, και, από την άλλη, την τύχη του έργου του Σεφέρη στην Κύπρο. Ολα αυτά μέσα στο πλαίσιο όχι μόνο των λογοτεχνικών σχέσεων της Κύπρου με την Ελλάδα, αλλά και των ευρύτερων - των ιστορικών - συμφραζομένων αυτών των σχέσεων. Βασισμένο στην ενδελεχή μελέτη των πηγών και της σχετικής βιβλιογραφίας το Σεφέρης και Κύπρος αποτελεί συμβολή και στη μελέτη του κυπριακού προβλήματος.

Αλλά το βιβλίο του Παύλου μας βοηθάει να εμβαθύνουμε και στη φύση της κυπριακής εμπειρίας του Σεφέρη· να καταλάβουμε καλύτερα τα ποιήματα της «κυπριακής» συλλογής και τη σχέση της εμπειρίας αυτών των ποιημάτων με τη συνολική ποιητική εμπειρία του Σεφέρη. Θέτω το επίθετο «κυπριακής» εντός εισαγωγικών, γιατί τα ποιήματα του Ημερολογίου Καταστρώματος, Γ´, που από ορισμένους «κοσμοπολίτες» διαβάζονται με ένα αίσθημα συγκαταβατικότητας, εκφράζουν κάτι πολύ περισσότερο από το ηθογραφικό ή πατριωτικό βίωμα που υποτίθεται ότι αναπαράγουν. Το οποίο, άλλωστε, δεν είναι αρκετό για να δικαιολογήσει το αίσθημα του Σεφέρη - που εικονογραφείται με αρκετά από τα ποιήματα της συλλογής - ότι «η Κύπρος είναι ένας τόπος όπου το θαύμα λειτουργεί ακόμη».

*δημοσιεύθηκε στην εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ" 20/04/2003,

Παρουσίαση Λευκώματος στον Παγχαλκιδικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης

2011-05-15T10:23:00.000-07:00

Στον κατάμεστο από Χαλκιδικιώτες χώρο εκδηλώσεων του Παγχαλκιδικού Συλλόγου παρουσιάστηκε το Λεύκωμα: ΄΄Πολύγυρος ο τόπος και οι άνθρωποι΄΄, που επιμελήθηκε άριστα ο Γιάννης Κανατάς, με πολύ γνώση στο θέμα. Η ιστορική αλήθεια του Πολυγύρου βρήκε την θέση της μέσα από τις σελίδες του Λευκώματος. Παρόντες ο πρόεδρος του Δ.Σ ΄΄Αριστοτέλης΄΄ κος Μιχάλης Καρτσιώνης ο Γενικός γραμματέας Ιωάννης Κοτσάνης όπως και τα υπόλοιπα μελή του συμβουλίου .

Τα αρχικά κείμενα κατατοπιστικά για την ιστορία του Πολυγύρου δημιουργούν μια καλή εισαγωγή στην περαιτέρω ανάγνωση των εικόνων.

Οι φωτογραφίες ντοκουμέντα κλέβουν τις εντυπώσεις ενώ διατηρούν μνήμες και εξιστορούν την καθημερινότητα των ανθρώπων όπως και την δομή της τότε κοινωνίας.

Πραγματικά πολύτιμο αυτό το Λεύκωμα για όσους θέλουν να γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα και να γίνονται μίστες μιας πραγματικότητας που έφυγε αλλά διατηρεί την αξιοπρέπεια των γεγονότων ως σημείο αναφοράς της σημερινής πραγματικότητας.

Συγχαρητήρια σε όσους εργάστηκαν για ένα τόσο εξαιρετικό αποτέλεσμα.

Πληροφορίες για το Λεύκωμα στον κο Γιάννη Κανατά.

Τηλ. 6945822836

e-mail: kanatas@yahoo.gr

Μάγδα Μυστικού-Καραγιαννιώτου

Δημοσιογράφος – ΕΔΣΤΕ

Εικαστικός συντάκτης

http://www.karagianniotou-mustikou.com/

ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ «Γ. Τριανταφυλλίδη» δωρεάς στο Ίδρυμα «Άσυλο του Παιδιού»

2011-05-15T01:41:00.000-07:00

από την Hellenic Auctions «Ελλήνων Τέχνη»

Στο ELECTRA PALACE της Θεσσαλονίκης την Δευτέρα 16 Μαΐου 2011 ώρα 19.30 μ.μ. ο Θάνος Ευαγγελινός και ο κος Eric Herman της Hellenic Auctions «Ελλήνων Τέχνη» έχουν την ευθύνη για την δημοπράτηση της συλλογής έργων τέχνης του «Γ. Τριανταφυλλίδη» που δώρισε στο «ΑΣΥΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ».

Η τέχνη ως αυτοδύναμος μοχλός για την πολιτισμική μας αυτοδιάθεση γίνεται στην περίπτωση αυτή αρωγός για το ωφέλιμον της πράξης πέραν των συναισθηματικών μας αναγκών.

Έργα ζωγραφικής και γλυπτά σπουδαίων Ελλήνων καλλιτεχνών του 19^ου και 20^ου αιώνα κρατούν το κύρος της δυναμικής της Δημοπρασίας σε επίπεδο υψηλών προδιαγραφών για την καλώς εννοούμενη τέχνη.

Έργα περιμένουν την άποψη των αγοραστών ώστε να μετακινηθούν σε χέρια διαμορφώνοντας ανάλογη εικαστική και εμπορική αξία χωρίς επηρεασμούς δημοκρατικά.

Έργα που θα διατεθούν είναι του Ακριθάκη, Αντωνάκου, Αστεριάδη, Βασιλείου, Γαλάνη, Γερμενή, Γκίκα- Χατζηκυριάκου, Διαμαντόπουλου, Θωμόπουλου, Καρα ,Κόντογλου, Λεφάκη, Λούστα, Λύτρα Ν., Μαλάμου, Μαλέα, Μαυροϊδη, Μυταρά, Νάτση Κλειώς, Παρθένη, Ροΐλου, Ρέγκου, Τέτση, Φασιανού, Φειδάκη και άλλων.

Μια αξιόλογη συλλογή της ελληνικής τέχνης που ζητά τη θέση της στο χρηματιστήριο αξιών της σημερινής πραγματικότητας με απώτερο σκοπό την ενίσχυση του Ιδρύματος «Άσυλο του Παιδιού».

Οι τιμές της δημοπρασίας σε αξιοπρεπείς και χαμηλούς τόνους, θα δώσουν καλές ευκαιρίες, για τους εραστές της τέχνης και όχι μόνο.

Για την περίπτωση διατίθεται κατάλογος των έργων υψηλής αισθητικής, ο οποίος και πέραν των τυπωμένων εικόνων των έργων λειτουργεί με επισημάνσεις στα θέματα, με την γενική επιμέλεια του Θάνου Ευαγγελινού και των συνεργατών του.

Τα έργα θα εκτεθούν στο χώρο της Δημοπρασίας Electra PALACE Κυριακή 15 Μαΐου 2.30 μ.μ. -9.30 μ.μ. και Δευτέρα 16 Μαΐου 10.00 π.μ. – 4.00 μ.μ.

Πληροφορίες- κατάλογος

Τεχνοχώρος – Λογοτέχνης Αλ. Σβώλου 5- Θεσσαλονίκη

Τηλ. 2310- 227.799 www.helenicauctions.gr

Μάγδα Μυστικού-Καραγιαννιώτου

Δημοσιογράφος – ΕΔΣΤΕ

Εικαστικός συντάκτης

http://www.karagianniotou-mustikou.com

Καλή Ανάσταση! από την αναστασία γκίτση

2011-04-20T04:09:00.000-07:00

Στις μεγαλοβδόμαδες μάχες με τον εαυτό μας,
στις πολύπαθες στιγμές με τις αλήθειες και τις πληγές μας,
εύχομαι ολόψυχα Αναστάσιμα χαμόγελα και
Eυλογία Κυρίου που κάνει και τα πιο δύσκολα να φαίνονται απλά…
Ίσως γιατί τελικά στα απλά να κρύβεται η ευτυχία!

αναστασία γκίτση

Παρουσίαση του "ΝΟΜΑΤΑΙΟΥ" στο METROPOLIS LIVE STAGE

2011-04-18T13:26:00.000-07:00

Αγαπητοί φίλοι σας στέλνω εγκαίρως την πρόσκληση για την παρουσίαση του ΝΟΜΑΤΑΙΟΥ στο METROPOLIS LIVE STAGE (Πανεπιστημίου 54 και

Εμ. Μπενάκη, 4ος όροφος)

στις 4 Μαϊου 2011, ώρα 8μ.μ.

Εύχομαι ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΟΥΝΕΛΗΣ

Η ιεραποστολική περιοδεία του Παύλου στον Ελλαδικό χώρο:

2011-04-15T09:50:00.000-07:00

Μακεδονία - Αχαΐα - Ασία

του Σ. Σ. Δεσπότη,

Αν. Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών
Σελ. 384, Τιμή: 22,00 €

Πρώτη έκδοση: Φεβρουάριος 2011
Εκδόσεις Ουρανός

Το περιπετειώδες ταξίδι του πρώην διώκτη του Χριστιανισμού Παύλου, από την Ασία στον ελλαδικό χώρο, κατά τη δεκαετία του 50, προκειμένου να εξακτινώσει μήνυμα ελπίδας σε έναν κόσμο ο οποίος αναζητούσε σωτηρία από τον πόνο, τις ενοχές και το θάνατο, γοητεύει μέχρι σήμερα. Πρόκειται για την πιο γόνιμη φάση της ζωής του Αποστόλου των Εθνών, η οποία ταυτόχρονα έφερε στην Ευρώπη το Χριστιανισμό, σφραγίζοντάς την ανεξίτηλα μέχρι σήμερα.

________

Ο Σ. Σ. ΔΕΣΠΟΤΗΣ είναι Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών με γνωστικό αντικείμενο την Ερμηνεία της Καινής Διαθήκης. Τα κυριότερα έργα του είναι: Η Επουράνιος Λατρεία στα κεφ. 4-5 της Αποκαλύψεως του Ιωάννη (Διδ. Διατριβή), Wiesbaden 2000· Ο Ιησούς ως Χριστός και η Πολιτική Εξουσία στους Συνοπτικούς Ευαγγελιστές, Αθήνα 2006· Η Αποκάλυψη του Ιωάννη.

Το Βιβλίο της Προφητείας. Λειτουργική και Συγχρονική Ερμηνευτική Προσέγγιση, Τόμοι Α΄& Β΄, Αθήνα 2007· Ο Απόστολος Παύλος στην Αθήνα. Συγχρονική Ερμηνεία του Πρ. 17, Αθήνα 2009· Ο Κώδικας των Ευαγγελίων. Εισαγωγή στα Συνοπτικά Ευαγγέλια και Πρακτική Μέθοδος Ερμηνείας τους, Αθήνα 2007· και Η Αγία Γραφή στον 21ο αι. Τόμ. Α΄& Β· Βιβλικές Μελέτες στη Βιβλική Ηθική, Αθήνα 2008.

"Έλικα θανάτου" του Πολ Μακ Γιουέν από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

2011-04-05T14:07:00.000-07:00

Βιβλιο-παρουσίαση

"Έλικα θανάτου"

του Πολ Μακ Γιουέν:

μετάφραση: Γιώργος Μπαρουξής

Εκδόσεις Ψυχογιός, σελ. 416

τιμή 16,60 ευρώ - Μαρτίος 2011

Όταν ανακαλύπτεται νεκρός ο νομπελίστας Λίαμ Κόνορ, ο συνεργάτης του, καθηγητής νανοεπιστήμης, Τζέικ Στέρλινγκ, αρνείται να πιστέψει ότι πρόκειται περί αυτοκτονίας. Για ποιο λόγο ένας διάσημος βιολόγος, που επέζησε από τις κακουχίες του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, να επιλέξει να αυτοκτονήσει; Ποια ήταν η μυστηριώδης γυναίκα που κατέγραψαν οι κάμερες ασφαλείας; Ποιος κρύβεται πίσω από την κλοπή των νανορομπότ από το εργαστήριο του νεκρού;

Ο Τζέικ, η εγγονή του Λίαμ, Μάγκι, και ο γιος της, ο εννιάχρονος Ντίλαν προσπαθούν να ενώσουν τα κομμάτια του παζλ. Κάποια κωδικοποιημένα μηνύματα του Λίαμ φέρνουν στο φως ένα μυστικό, κρυμμένο για περισσότερο από εξήντα χρόνια στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο Ιαπωνία, και οδηγούν σε μια σειρά απίστευτες αποκαλύψεις που έχουν να κάνουν με τον βιολογικό πόλεμο.

Μια αδίστακτη δολοφόνος, ένας Ιάπωνας εγκληματίας πολέμου και ένας αποφασισμένος Αμερικανός αξιωματούχος, είναι οι παίχτες σ ένα επικίνδυνο παιχνίδι ισχύος, προδοσίας και συνωμοσίας απ όπου θα αναδειχθεί ο νικητής που θα κρατάει στα χέρια του την τύχη του κόσμου.